Recl-amen

Kinder­spel

Nieuw onder­zoek heeft aange­toond dat kinderen tussen zeven en twaalf nieuwe vor­men van reclame vaak niet herken­nen. Het gaat over de reclamevor­men die geper­son­aliseerd, inter­ac­tief en enter­tainend zijn, waar­door het posi­tieve gevoel dat kinderen kri­j­gen bij het spe­len met bijvoor­beeld een app, spon­taan wordt overge­dra­gen naar het merk, de game of de organ­isatie waar reclame voor gemaakt wordt. Daarom hebben Vlaamse weten­schap­pers van UGent, VUB, UA en KU Leu­ven het AdLit-project opges­tart. AdLit staat voor ‘adver­tis­ing lit­er­a­cy’ of in het Ned­er­lands ‘reclamewi­jsheid’.

Reclamewi­jsheid is belan­grijk, omdat kinderen reclame moeten herken­nen en begri­jpen wat de inten­tie is van reclame en bewust leren nadenken over adver­ten­ties. Kinderen herken­nen het beste tele­visiespot­jes als reclame, maar advergames zijn het moeil­ijk­ste te detecteren. Wan­neer die kleine mon­stert­jes niet besef­fen dat ze naar reclame aan het kijken zijn, zullen ze impulsief koopge­drag ver­to­nen (herken­baar), en dus veel zagen bij de oud­ers (waarom willen mensen kinderen?).

Hoe pakt het AdL­it­pro­ject dit spec­i­fiek aan, vraagt u? In samen­werk­ing met Medi­aw­i­js hebben ze een game ontwikkeld om kinderen meer reclamewi­js te mak­en. Je kiest je per­son­age, je locatie, en dan kan je een minigame kiezen. In een van de minigames kun je je eigen cam­pagne mak­en. Hier spron­gen wij, cre­atievelin­gen, natu­urlijk meteen op. We ont­wor­pen een zeer inno­vatieve inspir­erende reclame­cam­pagne voor ons prod­uct ‘Poes­jeshoed­je’, met als slo­gan: “Een hoed­je voor jouw poes­je, miauwz­ers.” 

We zijn zeer orig­i­neel en hebben hier heel veel tijd in gesto­ken. Vanaf nu te koop op www.poezenwillenookhoedjes.be voor €49,99. Het spel helpt omdat je bewust moet kiezen voor welke doel­groep je je reclame­cam­pagne maakt en welke strate­gieën je gebruikt om je prod­uct aan deze doel­groep te verkopen. Ons prod­uct is gericht op gepen­sioneer­den, aangezien deze sub­pop­u­latie de meeste poes­jes bin­nen onze bevolk­ing hebben. En zek­er die poes­jes hebben het meeste nood aan hoed­jes. Hier zit veel research achter. Een alert redac­tielid merkt echter op dat de naam Poes­jeshoed­jen enigszins mis­lei­dend is en ook betrekking kan hebben op een soort anti-Don­ald Trump mid­del. 

Sex sells, baby

Om te begri­jpen hoe reclame ons koopge­drag kan beïn­vloe­den, moeten we kijken naar de sociale psy­cholo­gie. Hoe reageert je brein wan­neer je naar een adver­ten­tie kijkt? Dat gebeurt op drie ver­schil­lende manieren: je hebt je emo­tionele reac­tie (de affec­tieve com­po­nent), de rationele reac­tie (de cog­ni­tieve com­po­nent) en uitein­delijk je manier van waarne­men en of je al dan niet actie zal willen onderne­men (de gedragscom­po­nent). De emo­tionele reac­tie kan bijvoor­beeld opwind­ing zijn wan­neer je een half­naak­te deerne bij een auto ziet staan. De rationele reac­tie kan zijn: deze auto is snel (ik weet niets over auto’s). De gedragscom­po­nent kan inhouden of jij als per­soon al dan niet autori­j­den leuk vin­dt. Ik haat autori­j­den, dus mij doen autoreclame­cam­pagnes niets. Ik zie auto’s veeleer als bewe­gende doo­d­skisten. Ik heb een heel angstig bestaan. Maar mijn papa is wel fan van auto’s, dus voor hem zou zo’n cam­pagne wel werken. Kud­de­schaap.

Natu­urlijk weten bedri­jven per­fect hoe ze moeten inspe­len op deze ver­schil­lende com­po­nen­ten. De meeste cam­pagnes spe­len dan ook in op de emo­tionele reac­tie. Voed­sel en drank zullen gevoe­lens van geluk, groeps­gevoel en fam­i­lieband proberen uit te lokken (ja, fuck jul­lie Joy­valle) aangezien we eten en drinken asso­ciëren met het sociale lev­en en ontspan­ning. Reclame­cam­pagnes voor par­fum en andere schoonhei­d­spro­ducten proberen vaak een lust­gevoel uit te lokken, omdat jezelf opmak­en geas­so­cieerd wordt met seks en liefde (dank u, Chanel).

De cog­ni­tieve com­po­nent is moeil­ijk­er te bein­vloe­den – no sur­prise, mensen denken niet graag na. De cam­pagne moet de con­sument lat­en inzien dat hij of zij dit prod­uct nodig heeft en dat het prod­uct een impact zal hebben op het dagelijkse lev­en, en dit aan de hand van goede argu­menten. Saai. Denk maar eens aan reclames voor tand­pas­ta: waar spe­len zij op in? Kwaliteit, goedgekeurd door tan­dart­sen … En wij vallen daar alle­maal voor. Ik gebruik ook Oral‑B omdat 98% van de tan­dart­sen Oral‑B verki­est. Ik ben ook een kud­de­schaap. Het was een moeil­ijk pro­ces, maar ein­delijk durf ik het toe te geven. Ein­delijk kan ik mezelf zijn. Mèèèèèèh. 

We moeten toegeven: mul­ti­m­iljon­airs zijn slim­mer dan wij. Behalve Trump. Fuck die ker­el. We wer­den alle­maal ooit al beïn­vloed door reclame. Zelfken­nis is het begin van alle reclamewi­jsheid, zeggen ze wel eens. Wie ‘ze’ zijn, weet ik niet, maar dat doet er niet toe. En som­mige reclame­cam­pagnes zijn ook gewoon echt de shit. Hoe maakt u het? Met Gam­ma?  Neen, met doorzettingsver­mo­gen en een gezonde por­tie vals zelfvertrouwen.

Manet: de kans is vrij klein dat we de naam Manet zouden ken­nen mocht zijn ‘Déje­uner sur l’herbe’ in 1863 wel aan­vaard zijn door de pres­tigieuze Par­i­jse Salon. De jury vond het schilder­ij met daarop een naak­te dame tussen heren in pak – een niet mis te ver­stane ver­wi­jz­ing naar de sek­suele escapades van de beau monde – een ramp voor de goede zeden. Manet richtte dan maar doo­dleuk aan de overkant van de straat zijn eigen Salon des Refusés op. Gevolg: heel Par­i­js kwam kijken naar de artistieke peepshow en het jaar daarop hoopten kun­ste­naars geweigerd te wor­den door de Académie, om zo meer pub­liciteit te kri­j­gen.

Dovy Keukens: Afgezien van die prof­fen die Scham­per lezen uit heimwee naar hun eigen stu­den­ten­ti­jd, is de kans vrij klein dat je al eens een keuken kocht. Toch ken je ongetwi­jfeld één keuken­merk: Dovy. De reclamespot met in de hoof­drol een West-Vlam­ing die probeert Alge­meen Ned­er­lands te spreken en en pas­sant de taal van Molière verkracht is zo tenenkrul­lend slecht, dat het aan­lei­d­ing gaf voor heel wat par­o­dieën. Die van Jeroen Meus is trouwens een aan­rad­er. Gevolg: Dovy is wereld­beroemd in Bel­gië.

Gos­sip Girl: “Ladies, you can give your tiny brains a rest. Once again the world has proven that any­thing you can do, I can do bet­ter”, dix­it Blair Wal­dorf, onze groot­ste bron van inspi­ratie sinds 2007. Amerikaanse oud­ers waren min­der opgezet met de exploten van de steen­rijke New Yorkse tieners die als los­ges­la­gen pro­jec­tie­len zuipen, sek­sen en wraak­plan­nen sme­den. Op inter­net­fo­ra en in recen­sies regende het beledigin­gen en veront­waardigde reac­ties. De pr-afdel­ing van Gos­sip Girl bleef er siberisch koud bij en plaat­ste com­mentaren als ‘every parent’s night­mare’ en ‘a nasty piece of work’  doo­dleuk als slo­gan boven de expli­ci­ete cam­pag­neposters. Gevolg: een volledi­ge gen­er­atie ver­pest. Mil­lenials zijn niet voor niets hedo­nis­tis­che aan­dacht­shoeren.