“Het is mooi geweest”

Buitenge­woon hoogler­aar Vroeg­mod­erne Engelse Let­terkunde Her­man Vincke is een veelbe­spro­ken figu­ur aan de let­teren­fac­ul­teit van de Uni­ver­siteit Gent. Sinds jaar en dag staat de man onder stu­den­ten immers bek­end als een van de warm­ste fig­uren onder het ler­arenko­rps, die zijn stu­den­ten steev­ast op de eerste plaats zette en alti­jd een deur had open­staan. Dat was deze keer niet anders toen we hem op kan­toor aantrof­fen: “Dear Mr. Vyncke, it is with great regret we must inform you that despite your dis­tin­guished career the Eng­lish fac­ul­ty at Mag­dalen Col­lege cur­rent­ly does not have any posi­tions vacant. This does not mean that …” Ja, ’t zal wel. Ge hebt niet eens mijn naam deftig geschreven. Geni­et van uwen Brex­it, onnoze­laar. (werpt envel­op met wapen­schild in prul­len­mand; steekt sigaret op; kijkt om; schrikt) God­ver­domme! Over onnoze­laars gespro­ken, een van mijn stu­den­ten. Dezelfde van de vorige keer zelfs. Hoe zijt gij hier opnieuw bin­nenger­aakt? Mijn sec­reta­resse? Hoe vaak moet ik het nog her­halen tegen dat mens: ‘Ocht­en­den zijn voor koffie en con­tem­platie, Chris­tine. Koffie en con­tem­platie.’ Bon. Nu dat ge hier toch zijt, voor wat is het? Een afschei­dsin­ter­view? Hah! Dat is schoon! Eerst mij buiten bon­jouren, en dan mij nog eens lat­en vertellen over hoe schoon het hier wel niet is. ‘k Hoor de decaan nog: ‘Geloof me, Vincke, als ’t aan mij lag, lag uw kop allang in een of ander café te ronken, maar de rec­tor is duidelijk. We moeten een posi­tief ver­haal bren­gen. Wat zat ge zelfs te denken? Uw ‘leesclubs’ met stu­dentes. Of was dat uw idee van pla­tonisch? Wees blij dat we u een schone uitweg bieden. En zorgt dat het deze keer op wat trekt.’ (Blaast.) Pla­tonisch, pla­tonisch. Hij mag blij zijn dat het niet pla­tonisch was. Wat die oude Griekse bok deed onder die oli­jf­boom. Enfin. Wat wilt ge deze keer horen? (Neemt fles whisky uit de kast.) Ook wat con­tem­platie in uw koffie trouwens? Neen? Natu­urlijk niet.” 

Overvolle auditoria

Pro­fes­sor Vincke blikt tevre­den terug op de over­volle audi­to­ria die zijn lessen ken­merk­ten: “Zwi­jg mij ervan, maat­je. Al die stre­vers. In een les van acht uur der­tig dan nog. In mijn tijd zat ik gans de dagen op café, werd ik nooit zon­der sigaret in de mond­hoek betrapt, en kreeg de eerste die mijn lief ver­keerd aan­keek een brood­je muilen­paté getrak­teerd. Dát. Dáár. Dán. Dáár dient de unief voor. En al zek­er een oplei­d­ing aan de Bland­i­jn. Om uw werkza­am bestaan vier jaar uit te stellen. En lief­st nog wat meer – van­daar mijn doc­tor­aat overi­gens. Niet om uw broek te ver­sli­jten. Toen ik prof werd, maak­te ik er een gewoonte van om er tij­dens het exa­m­en één uit te kiezen – lief­st een seut­je – waar­van ik wist dat ze onzek­er was over haar eerste jaar unief, en die mijn syl­labus wellicht beter kende dan ikzelf, osten­tatief over haar schoud­er te leunen, tot mijn grote afgri­jzen vast te stellen dat het weer mag­is­traal was, afkeurend ’tutu­tu’ te mom­pe­len en zon­der verder iets te zeggen voort te wan­de­len. De kleine pleziert­jes, he. (lange stilte) Weet je, het is één ding om te moeten con­stateren dat de gen­er­atie na jou achter­lijk­er, lelijk­er en vuil­er is dan de jouwe. Dat is van alle tij­den. Maar wat pas echt ver­schrikke­lijk is, is te moeten merken dat je op straat vies wordt aangekeken door de fitte, poli­tiek cor­recte, lev­er­roze en gluten­vri­je jeugd van van­daag. Enfin. Dat het hen blij moge mak­en. Vincke weet wan­neer zijn tijd voor­bij is. (steekt sigaret op) ’t Is mooi geweest.”