No Yogurt for the Dead

Schuife­lend werkt het pub­liek zich voor de tweede avond van de voorstelling een weg tussen de ongenum­merde stoelt­jes. Over­vol zat de Schouw­burg van Gent niet, maar met een pub­liek dat aan haar lip­pen hing, kon Antwerpse verteller Lisah Adea­ga de toon van het toneel­stuk inzetten. De wis­sel­w­erk­ing tussen het Ned­er­lands en het Por­tugees was haast niet bij te houden op het kleine schermp­je met onder­titel­ing. De moed­er­taal van de overige cast klonk als muziek in de oren voor de toch gro­ten­deels Vlaamse opkomst. Moest de Por­tugese taal toch geen betov­erend effect gehad hebben, dat heb je naar mijn mening enkel aan jezelf te wijten, kon je nog geni­eten van het zang­tal­ent van de actri­ces en de muzikale begelei­d­ing op de elek­trische gitaar van Hélder Gonçalves.

‘No Yogurt for the Dead’ door­prikt de illusie dat afscheid een­ma­lig is. Vaar­wel zeg je dagelijks bij het ver­lies van een geliefde. In elke herin­ner­ing, in elke belofte en elke gewoonte word je gecon­fron­teerd met de leegte, de afwezigheid. De dier­bare over­li­jdt miss­chien één enkele keer, maar de omgev­ing sterft opnieuw en opnieuw. Rodrigues laat de per­ma­nente lit­tekens van rouw weer­gal­men op de planken. De actri­ces krabbe­len en dwalen over de witte ribbels van het decor op zoek naar hou­vast. Waar kan je je echter nog aan vasthouden wan­neer je oud­er sterft? Wan­neer je hele wereld instort?

‘No Yogurt for the Dead’ door­prikt de illusie dat afscheid een­ma­lig is

Rodrigues speelt fenom­e­naal met het con­cept van per­spec­tief. Je zou vanzelf­sprek­end verwacht­en dat de nadruk ligt op het ver­dri­et van de zoon. De gedacht­en van zijn ter­mi­naal zieke vad­er staan echter in de schi­jn­wer­pers. Wat moet je in vre­desnaam doen wan­neer je niet weet hoe­lang je nog zal lev­en? Mor­gen is te vroeg, maar vijf jaar is te laat. De onwe­tend­heid van alles kan een mens volledig ontrege­len. Zijn vad­er besloot even­wel te doen wat hij alti­jd gedaan zou hebben: schri­jven. Jour­nal­ist zijn betekent noteren en rap­porteren, wat er ook gebeurt. Met het laat­ste rap­port van zijn vad­er begint en eindigt de voorstelling. Met zijn onlees­baar gekrabbel begint de zoek­tocht van Tia­go Rodrigues naar ver­wezen­lijk­ing, naar een manier om zijn vaders poging tot een essay te ver­tolken in een toneel­stuk. Met het (laat­ste) over­li­j­den van zijn vad­er, mid­den tussen het schri­jven door, eindigt dit pracht van een toneel­stuk.