Derde dag Gent Jazz: het grootste terras van Gent

Emily King

Deze Amerikaanse weet de hele tent te doen dansen en zin­gen. Ze betreedt het podi­um met een brede glim­lach en weet zichzelf ondanks de schaarse opkomst en de afwezigheid van haar band staande te houden. Haar gevat­te opmerkin­gen vol zelfspot tussen haar sets door zor­gen voor een gemoedelijke sfeer. Haaks op de sfeer staat haar muziek, die eerder gaat over droe­vige en com­plexe onder­w­er­pen. Veel lied­jes staan in het teken van liefdesver­dri­et, relatiebreuken en zelfliefde, maar ook het belang van fam­i­lie. Zo raakt ze iedereen met haar lied­je ‘Any­way I love you’, geïn­spireerd door de bood­schap die haar vad­er haar iedere keer bij het einde van zijn vele bel­let­jes op het hart drukt. Alhoewel de muziek van King wordt omschreven als van het genre van r&b en soul, kon het optre­den beter beschreven wor­den als folk of coun­try.

Stef Kamil Carlens and the Swoon

Bij de eerste aan­blik lijkt de band uit een verkleed­doos te zijn gerold, maar vanaf de eerste noot is het al menens. Hun muziek creëert een energieke sfeer waar het pub­liek de heupen op los­gooit. De lead­zanger, Car­lens, moet er zelf wel nog even in komen, maar naar­mate het optre­den vordert, neemt hij zelfs af en toe een pauze van het zin­gen om even een dan­sje te plac­eren. Car­lens is een cre­atieve duizend­poot, met tal van ervar­ing op zak bin­nen de muziek-en the­ater­w­ereld, en heeft al ver­schil­lende paden bewan­deld als arti­est. De samensmelt­ing van de ver­schil­lende arti­esten bin­nen dit gezelschap creëert daar­bovenop leuke, dans­bare muziek. Zo leeft de band zek­er naar zijn spon­tane, los­bandi­ge, gekke ima­go met lied­jes als ‘Walk On Red, Stop On Green’.

Unfinished Business

Na wat knal­lende per­for­mances op de Main Stage, biedt de Gar­den Stage met een groep­je Antwerpse stu­den­ten van het con­ser­va­to­ri­um de ide­ale oppor­tu­niteit om van de frisse zomer­avond te geni­eten. Hun sti­jl kan beschreven wor­den als dynamisch en ver­fris­send. Ze kri­j­gen het pub­liek goed mee, dat al wiegend met het hoofd van een biert­je geni­et. Een mem­o­ra­bel inter­mez­zo op de Gar­den Stage.

 

Jamie Cullum

The man of the hour. Dit leek het optre­den te zijn waar iedereen naar­toe leefde. De Main Stage kri­oelde al snel van trouwe fans die ongeduldig ston­den te wacht­en. Het pub­liek meekri­j­gen was geen grote opdracht, maar Cul­lum was sowieso vast­ber­aden om een feestje te bouwen. De pre­sen­ta­tor zette alvast de toon en kondigde hem aan met een hoeveel­heid energie equiv­a­lent aan het Engelse voet­bal­team. Het feest barstte pas echt los bij de per­for­mance van het num­mer ‘Every­body wants to be a cat’ van de Dis­ney­film ‘De Aris­tokat­ten’. Dit bewi­jst toch maar weer dat iedereen een zwak voor Dis­ney heeft, en dat wist Cul­lum ook. Zijn achter­grondzangers waren al even bemerkenswaardig. Met hun energie en zui­v­ere, zwoele stem­men droe­gen ze elk bij aan de sterke per­for­mance van deze head­lin­er.