De NMBS doet het weer

Het was een tijd­je gele­den dat ik me erg­erde aan de zui­v­ere onkunde van de NMBS, maar dat kwam enkel door­dat het coro­n­avirus mij noodza­ak­te de trein niet meer te nemen. Het was nog nooit zo helder in mijn hoofd. Tot van­daag. Van­daag overtrof ze zichzelf alweer en kraakt het luider dan ooit onder mijn hersen­pan.

Ver­won­der­ing was er al lang niet meer: is er geen ver­stor­ing van het sig­naal aan een over­weg, dan ligt er wel een omgekan­telde pik­dors­er op het spoor of een koe die net zijn bevalling heeft ingeleid. Maar van­daag was frus­tratie noch woede van de par­tij. Men zegt wel eens dat rouw ver­schil­lende fasen kent. Voor het eerst voelde ik hilar­iteit. Lichthoofdigheid bij­na. Een vloeipa­piert­je lsd is er niks bij.

Berust­ing is vast de laat­ste fase, en dat is een teken aan de wand.

Ze ken­nen mij bij de NMBS en vrezen waarschi­jn­lijk al mijn naam. Klacht­en­brief num­mer x ligt ver­moedelijk veilig in een ver­lat­en schuif. Die Mar­jan Suffys, we zullen die maar in de gat­en houden, voor ze het volk oproert en het sys­teem aan de kaak stelt. Maar van­daag stu­ur ik geen klacht­en­brief. Berust­ing is vast de laat­ste fase, en dat is een teken aan de wand.

Van­daag kreeg ik het heuglijke nieuws dat mijn driemaan­delijks abon­nement van 78 euro, dat ik omwille van de coro­nacri­sis slechts een maand kon gebruiken, voor der­tig pro­cent zou wor­den terug­be­taald. Ik verwacht weinig in coro­nati­j­den en ben zelf ook zeer mild. We hangen witte lak­ens buiten en lat­en ons voorschot aan Airbnb voor een reis­je dat er niet is gekomen maar gewoon voor wat het is, maar de admin­is­tratieve toes­lag van tien euro die de trein­bar­baren mij ste­vig inpeper­den, nam al mijn geloof in de men­sheid weg. Een admin­is­tratieve kost omdat ik geld terugvraag voor een abon­nement dat ik niet kon gebruiken? Op het lut­tele bedrag van amper twintig euro dan nog! Betaal mij gerust geen rotte frank terug en gebruik het geld om jul­lie naam te zuiv­eren, bende gang­sters. Maar vraag toch geen admin­is­tratiekosten van tien euro! Zelfs Rock Wer­chter doet dat niet voor zijn tick­ets van 250 euro. Of was het omdat ik de klanten­di­enst raad­pleegde? Al een geluk dat ik dan toch een mem­o­ra­bele ser­vice mocht geni­eten. De paraatheid is al dezelfde als in de trein. Daar komt de con­duc­teur nog schaamteloos kaart­jes knip­pen wan­neer hun treinen uren ver­trag­ing opgelopen hebben door een bries­je wind. Ik begri­jp heel goed waarom de gepen­sioneerde creep die mij vorige zomer aan­klampte op de trein zo graag wilde benadrukken dat Infra­bel, waar hij werk­te, niets, maar dan ook niets met de NMBS te mak­en heeft. Ik ben alvast door het dolle heen dat ik geen geld hoef op te leggen. Oef, had­den ze me even op de kast gejaagd!

Een nieuw bericht komt dan bij onwe­tende Cindy terecht, en dan begint het opnieuw

Log, inca­pa­bel en waarde­loos is het. En boven­di­en ger­aak je er ner­gens mee. Of hoog­stens te laat. En toch zo’n lef. Lef om af te sluiten met een ’tot bin­nenko­rt, in de trein’. Ik vraag mij af of de man die mij med­edeelde dat ik van de schamele twintig euro die ik zou terugtrekken nog tien euro mocht afgeven voor admin­is­tratieve doelein­den – was het tijd voor een brood­je tar­taar miss­chien? – zich schaamde of eerder zat te grin­niken achter zijn bureau. Het moet toch een van de twee zijn? Ligt de col­lec­tieve bore-out aan de basis? Helaas, op een no-reply kun je niet in beroep gaan. Een nieuw bericht komt dan bij onwe­tende Cindy terecht, en dan begint het opnieuw. Reke­nen op de moede­loosheid van de burg­er, dat is goed gezien.

Mijn tijd komt nog wel, stel­let­je hufters.

De maat is vol. Tal­loze ver­loren rit­ten, aan­gere­den schapen, vastzit­ten tussen een slecht afgestemde deur, elek­tro­cutie riskeren, een boete van 100 euro in Saint-Ghis­lain incasseren omdat ik de con­duc­teur ‘een loer had gedraaid’ – die Walen kun­nen gewoon geen Frans –, slag­bomen die in de boven­lei­d­ing vernesteld zit­ten, je kunt het zo gek niet bedenken. En nu, nieuw in de cat­a­lo­gus: de admin­is­tratieve kost! Tien euro. Het bli­jft door mijn hoofd spo­ken. Niet het idee dat je daar vier quat­tro formaggi’s van Boni mee kunt kopen, maar de prangende vraag waar­voor het eigen­lijk moet dienen. Vin­dt de over­schri­jv­ing plaats op een beschutte werk­plek miss­chien? Stel dat je een piz­za van twaalf euro gaat halen bij de Ital­i­aan in de buurt en dat hij je bij afhaal vier euro extra aan­rekent omdat hij ervoor heeft gezorgd dat de piz­za een korst heeft. Een Ital­i­aan uit de duizend, je kri­jgt een bodem bij je piz­za voor een prik­je! Nooit Meer Bodem-Stress.

Ik weet het wel, er valt nie­mand met de vinger te wijzen, het is een over­hei­dsin­stelling. De man die mij de brief stu­urde is waarschi­jn­lijk een snoep­je dat zich gewoon aan het boek­je houdt – ‘geld aftrogge­len voor dum­mies’. Het is een beet­je zoals de ‘één-en-ondeel­baarheid’ bij het Open­baar Min­is­terie: zolang geen schuldige kan wor­den aangewezen, bli­jft de boel zorgeloos draaien. Vierkant dan wel. Pri­va­tis­er­ing, ik heb zo lang met mijn hoofd geschud. Wat maakt het ook uit dat het een stuk duur­der wordt, mocht dat beteke­nen dat we ineens de trein kun­nen nemen voor een sol­lic­i­tatiege­sprek of een assisen­zit­ting. Miss­chien neem ik het heft ooit zelf wel in han­den.

MJ-rail­ways

Tot uw dienst, in de trein.