Recensie: Little Joe

Alice (Emi­ly Beecham), een zelfverzek­erde worka­holic en alleen­staande moed­er van Joe, ontwikkelt samen met haar collega’s nieuwe planten­soorten voor een bedri­jf. Haar nieuw­ste cre­atie bez­it de kracht om al wie de vuur­rode bloem liefde en aan­dacht geeft gelukkig te mak­en door eraan te ruiken. Ze noemt de plant ‘Lit­tle Joe’, naar haar zoon, en smokkelt tegen de regels van het lab­o­ra­to­ri­um in een exem­plaar mee naar huis voor hem. Maar de bloem blijkt min­der onschuldig dan iedereen denkt. Zodra Alice’ omgev­ing zich vreemd begint te gedra­gen, lijkt het effect van de plant steeds kwaadaardi­ger te wor­den.

Regis­seuse Jes­si­ca Haus­ner is geen onbek­ende op het film­fes­ti­val van Gent. Zo leer­den we ‘Amour Fou’ op de edi­tie van 2014 eerder al in avant-pre­mière ken­nen. De Oost­en­rijkse slaat met deze klep­per de bal ook hele­maal niet mis: een relatief brave en sim­pele thriller, maar wel een die bij­zon­der strak samengesteld is. Emi­ly Beecham haalde in Cannes ook al de pri­js bin­nen voor beste actrice voor het minu­tieus neerzetten van de onver­mur­w­bare Alice, want dat doet ze met verve. Beecham lijkt soms één met het per­son­age. Alice is over­duidelijk een car­rièrevrouw, gericht op suc­ces, ontzettend gede­cideerd en daar­door zelfs een tikkelt­je irri­tant. Zelfs wan­neer ver­moe­dens van negatieve effecten van Lit­tle Joe opduiken, weigert Alice die te geloven. Zij heeft de plant immers zélf gecreëerd en daar­door lijkt het haar onmo­gelijk dat ze fouten over het hoofd zou gezien hebben. De knappe presta­tie die Beecham in deze film neerzet, is op zich reden genoeg om ‘Lit­tle Joe’ te gaan bek­ijken.

Daar­naast ver­di­ent ook de sound­track een eervolle ver­meld­ing. Tot dusver bli­jven con­crete namen (nog) uit, maar de accu­ratesse en het tal­ent om beelden op even mag­ni­fieke wijze om te zetten in gelu­id, zijn sub­liem. Telkens Lit­tle Joe duidelijk zijn aan­wezigheid laat merken in een scène, zijn afwis­se­lend twee gelu­ids­frag­menten te horen. Soms weerklinkt er een feeërieke, Chi­nese med­i­tatie- en relax­atiemelodie, die het gelukza­lige effect van de plant weer­spiegelt. De andere keer hakt een luid dre­unende, abstracte toon echter diep op de sfeer in. Een intens schurend en pijn­lijk klink­end gelu­id, alsof de plant elk moment iets ver­schrikke­lijks kan aan­richt­en. Die twee uiter­sten, die de eigen­lijke essen­tie van de film omvat­ten, ver­weeft de sound­track dan ook feil­loos, waar­door je als kijk­er vol angst wacht op de afloop van het ver­haal. 

Ook cin­e­matografisch zit de film knap in elka­ar. Mar­tin Gschlacht maakt het algemene frame van de film erg sober, zodat de beelden zelf een afspiegeling zijn van het klin­is­che lab­o­ra­to­ri­umplaat­je. Shots, die in se niet spec­tac­u­lair ogen, zijn net in hun een­voud enorm krachtig en vanzelf­sprek­end. 

De aard van Lit­tle Joe, de bloem zelf, bli­jft gedurende de hele film mys­terieus. Vaste antwo­or­den wou Haus­ner zek­er niet bieden, de film riep eerder op tot het in vraag stellen van die zogezegd heelkundi­ge plant. Kan puur geluk als het ware zomaar getapt wor­den? In hoev­erre is dat verkre­gen geluk oprecht en zit het antwo­ord niet gewoon in ons hoofd? Heeft Lit­tle Joe uitein­delijk slechts een place­bo-effect? De metafoor ‘Lit­tle Joe’ kan oneindig geherin­ter­pre­teerd wor­den, wat de kracht van de film des te grot­er maakt. Mensen nemen de inhoud van de film mee naar huis; het dystopis­che gedachte­goed bli­jft razend­goed plakken. Wie weet vloeit hier bin­nenko­rt toch nog een samen­werk­ing uit voort met de mak­ers van Black Mir­ror. Het zou in elk geval een mooie aan­winst zijn.