Met God in bed

De soci­ologe kwam al snel met een grote dis­claimer: ze ging het niet hebben over de sek­suele lus­ten en driften van de Iraanse deerne. De antropologe spe­cialiseert immers in de urban vari­ant, de min­der tra­di­tionele, meer geïn­te­greerde, heden­daagse, het­erosek­suele vrouwsper­soon, die men even­goed elders zou kun­nen terugvin­den. Door­brek­ing van de stereo­type­r­ing was dan ook een sleutel­wo­ord in Rahbari’s uiteen­zetting. Iran is een land dat meer dan enkele tien­tallen etniciteit­en huisvest. Men kan dus geen een­z­i­jdi­ge stellin­gen poneren over ‘de vrouw’, aangezien deze niet bestaat.

Zalige onwetendheid?

Het kern­prob­leem met sek­su­aliteit in Iran zit hem in het feit dat er gewoon­weg niet over gespro­ken wordt. Het is taboe, en dan al zek­er vrouwelijke sek­su­aliteit. Dit gaat zodanig ver dat veel jonge meis­jes niet voor­bereid zijn op hun eerste men­stru­atie. Je kan je dan afvra­gen hoe het zit met sek­suele voor­licht­ing, maar daar wordt reeds een tip­je van de prob­lema­tis­che sluier opgetild. Niet elk kind spreekt er de land­staal, Far­si, en dus is onder­wi­js in Iran niet zo evi­dent. Er is echter wel onder­wi­jz­ing in de secundaire scholen over de repro­duc­tieve lichaams­de­len, maar er wordt nooit uit­gelegd hoe men dan effec­tief de liefde zou moeten bedri­jven.

Veel jonge Iranese meis­jes zijn niet voor­bereid op hun eerste men­stru­atie

Som­mige meis­jes hebben dus zo goed als geen ken­nis betr­e­f­fende hun sek­su­aliteit voor ze naar de uni­ver­siteit vertrekken. Je zou ze, bij wijze van spreken, kun­nen wijs­mak­en dat je zwanger kan wor­den door een sen­suele aan­rak­ing van de cli­toris. De com­plete onwe­tend­heid van Iranese stu­den­ten staat in schril con­trast met de west­erse stu­dent. Op die uni­ver­siteit­en vol­gt er echter geen elab­o­ratie over het onder­w­erp – met uit­zon­der­ing van enkele lessen ‘fam­i­lieplan­ning’, waarin de religieus door­week­te ideaal­beelden van ‘een per­fect gezin’ aan de onwe­tende stu­dente wor­den overge­bracht. In zo’n gezin is de vader­figu­ur de voortrekker en zijn er lief­st meer zonen dan dochters. Als kers op de taart kun­nen man­nen zelfs dis­crim­i­natie ondervin­den in de job­markt indi­en zij een celibaat lev­en lei­den, zo sprak pro­fes­sor Rah­bari. Ook de regering propageert dit ideaal­beeld door onder andere gigan­tis­che ban­ners op te hangen in de strat­en van enkele grote ste­den.

God ziet alles

Iran is een theocratie: dat betekent dat religie een cen­trale rol speelt in sek­su­aliteit. Een belan­grijke nuance hierin is echter dat veel Iraniërs moslim zijn zoals Bel­gen katholiek zijn. Iran heeft een gro­ten­deels sji­itis­che bevolk­ing, voor wie seks en sek­su­aliteit onlos­make­lijk ver­bon­den zijn met de Islami­tis­che leer waarin de legi­t­ieme types en con­di­ties van het­erosek­suele seks geïn­tro­duceerd wor­den. Ver­lan­gens en de fun van seks zijn echter geen cen­trale onder­w­er­pen bin­nen die moraal. De man brengt het voed­sel, de vrouw het lichaam waarin diens kinderen zullen wor­den gebaard.

Jong en onbezonnen

En toen kwam het inter­net. Of toch een flauwe notie ervan, aangezien ze daar wel eens din­gen dur­ven te cen­sur­eren. Maar tieners bli­jven tieners en ook de Iranese zoek­balk ziet wel eens wat stoute woord­jes passeren. De cen­su­ur gaat echter zo ver dat vele web­sites die sek­suele ter­men gebruiken, zelfs als het niet sek­sueel bedoeld is, enkel ter beschikking staan van de plaat­selijke com­put­ern­erds. Het is dus niet gemakke­lijk om er aan ade­quate infor­matie te komen over stomweg plezante seks – ten­z­ij je zelf voorhuwelijkse avon­turen beleeft, wat voor alle duidelijkheid not done is vol­gens de Islami­tis­che doc­trine. De bruid moet immers maagd zijn. Dit lei­dt echter tot een paar prob­leem­p­jes.

De meest zin­nige oploss­ing voor het hymen­prob­leem is te opteren voor orale en anale seks

Eerste prob­leem: jon­geren willen vri­jen, maar mogen niet omdat het maag­den­vlies intact moet bli­jven. Maar check­en ze dat wel echt? Soms wel. Vooral nog bij de echt tra­di­tionele fam­i­lies. De meest zin­nige oploss­ing voor het hymen­prob­leem is – eigen­lijk behoor­lijk logisch – te opteren voor voor­namelijk orale en anale seks. En dat is dan ook hoe het in de prak­tijk meestal wordt opgelost.

Een tweede prob­leem is het gebruik van con­tra­cep­tie, het teko­rt eraan en de daarmee gepaard gaande (ille­gale) abor­tussen. Hoewel voor­be­hoedsmid­de­len behoor­lijk betaal­baar en toe­ganke­lijk zijn, zijn er velen die gewoon niet weten waar­toe onveilige seks kan lei­den. Dit is hen immers nooit accu­raat onder­wezen. Maar zelfs de paar mensen die zich hier­van bewust zijn, schamen zich te veel om een con­doom of pil te kopen. Een verbluffende 80.000 ille­gale abor­tussen wor­den er jaar­lijks uit­gevo­erd ten gevolge van voorhuwelijkse, onveilige seks.

Oost, west

Het is nu al duidelijk dat de ver­schillen tussen west­erse en tra­di­tion­eel sji­itis­che per­spec­tieven op sek­su­aliteit gro­ten­deels te wijten zijn aan cul­turele ver­schillen. Het vol­gende zullen veel west­er­lin­gen, en al zek­er de fem­i­nis­ten, eerder bestem­pe­len als een banaal teko­rt aan fat­soen jegens de vrouw. Het vrouwelijk orgasme wordt in veel Iranese bron­nen nogal flou omschreven. Het zou er gepaard gaan met ’trillin­gen’ en ‘huilen’ en eindi­gen met ‘in slaap vallen’ en zelfs ‘niet meer kun­nen lopen’, zo wordt geschreven in bepaalde Iranese online mag­a­zines.

Een beet­je fat­soen is, naar mijn mening, niet te veel gevraagd

Een vrouw in het onder­zoek van Dr. Rah­bari was er zelfs van over­tu­igd dat het vrouwelijk orgasme gewoon­weg niet bestaat. Het zou een mythe zijn, uit­gevon­den door films om seks te pro­moten. Vak­er dan goed is, wordt seks niet ervaren als iets aan­ge­naams. Orgasmes fak­en is daar­door ook niet onge­woon in Iran (waar wel, zou je je kun­nen afvra­gen). Mede de religieuze gewoontes is het immers zogezegd vanzelf­sprek­end dat de vrouw focust op het plezi­er van de man en haar eigen plezi­er daar­bij opgeeft. Zij noe­men dat cul­tureel, in het west­en zou men daar eerder ter­men als ‘pathetisch’ op gooien.

#ThemToo

Om een beet­je posi­tief te eindi­gen: er is een tegen­be­weg­ing! Steeds meer Iraanse vrouwen han­de­len open­lijk tégen mas­culin­iteit. Ze ver­w­er­pen open­lijk de hijab en som­mi­gen doen op Insta­gram aan body­build­ing. Bei­den ille­gaal, bei­den erg zwaar bestraft. Er is ook hoop voor het vrouwelijk orgasme, want het taboe rond sek­su­aliteit zal langza­am ver­brokke­len. Maar besef dat veel onder­zoek en uit­sprak­en hierover niet te gen­er­alis­eren vallen. Er is namelijk niet één Iran. Er is niet één per­spec­tief en al zek­er niet één waarheid. Het is en bli­jft een diepge­wortelde materie van taboes­fer­en, maar een beet­je fat­soen is, naar mijn mening, niet te veel gevraagd.