Gent Jazz: Afsluiten in stijl

Blackwave

Daags voor­di­en ston­den de man­nen van Black­wave op Rock Wer­chter, een ervar­ing waar­van Willem Ardui zei dat hij er al van droomde sinds hij klein was. Of Wer­chter alles was waar hij van ged­roomd had, kun­nen we hier niet uitk­laren, maar de pop­u­lar­iteit van Black­wave bleek toch ook in Gent een feit. De fans waren afgeza­kt naar de Bijloke en kre­gen daar ook al gauw de sfeer te pakken. Wan­neer je toch kop­pig bleef staan bij de oproep om te sprin­gen, dan gin­gen de vlo­er­planken onder je voeten toch gezel­lig op en neer. Ze bracht­en enkele num­mers die beston­den uit een betrouw­bare hiphop­for­mule, wat voor een goed feestje zorgde, maar geen won­der­baar­lijke muziek­mo­menten heeft opgeleverd. Drie keer waren er net iets te lange pauzes voor een over­bod­i­ge ‘cos­tume change’ of een build-up die eigen­lijk thuis had­den mogen bli­jven. Dat liet steeds het podi­um leeg op de onder­s­te­unende muzikan­ten na. Gelukkig waren die laat­sten vir­tuoze jon­geren van het Con­ser­va­to­ri­um van Antwer­pen, waar­door er toch nog wat te beleven viel tij­dens het verkleed­par­ti­jt­je.

Selah Sue

Selah Sue had een jaar lang niet op de planken ges­taan en het was even span­nend afwacht­en of dat te merken zou zijn aan haar per­for­mance. De eerste paar zin­nen van het open­ingsnum­mer bracht ze door in de coulis­sen, waar­na ze langza­am het podi­um opstapte. Ze vond haar plaats op het podi­um en alles viel vrij vlug op zijn plaats. Ze ontroerde met kwets­bare num­mers zoals ‘So This is Love’, haar ver­sie van het Dis­neynum­mer, en ‘I Need’. Dat tweede num­mer kondigde ze aan als een lied over haar per­soon­lijke ervar­ing met de nood aan zelf­beves­tig­ing. Ze zweepte daar­na het pub­liek op met ‘Ragga­muf­fin’ en andere hits. En uitein­delijk ver­raste ze met een cov­er van ‘Que Sera Sera’. Ze gaf het num­mer van Doris Day een twist dat mon­den deed open­vallen. Op het einde van de set waren alle harten veroverd. Het aan­houdende gejuich wist zelfs nog een bis-num­mer te ont­lokken, een raf­famed­ley dat nog een laat­ste keer een glim­lach op ons gezicht toverde.

The Roots

Wie op voor­hand nog niet wist wie The Roots zijn, had zijn hele lev­en al iets gemist. Al meer dan der­tig jaar mak­en Tariq Throt­ter en Amir Thomp­son hiphop alsof het voor hen­zelf zou zijn. Ze bracht­en enkele van hun meer gek­ende num­mers, maar hoef­den niet te ste­unen op het bek­ende om zichzelf te bewi­jzen als afs­luiters van het fes­ti­val. De volle tent kon reke­nen op een hele hoop tal­ent en een sterk staalt­je show­man­ship. Op geen enkel moment tij­dens de avond lag de show stil. Hun groot ent­hou­si­asme deed zelfs twi­jfe­len. Was dit een geni­aal uitge­dok­ter­de rou­tine of puur muziek­plezi­er?  Een med­ley gaf ons een lesje in muziekgeschiede­nis dat niet alleen tourde langs hiphop en jazz, maar ook Led Zep­pelin en Guns ‘n’ Ros­es de revue liet passeren. De main stage sloot in sti­jl af en het feestje werd dankz­ij ‘All Eyes on Hip Hop’ verder gezet op de Gar­den Stage, een samen­werk­ing die nie­mand zin gaf om de avond vroeg af te sluiten.