Oorspronkelijk gepubliceerd op 18/07/2017 – 14:31 door Laura Massa
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
Het was drummen in de Handelsbeurs om een goed plekje te bemachtigen. De langverwachte terugkeer naar Gent lokte blijkbaar veel nieuwsgierige kijkers. Allemaal wilden ze zo dicht mogelijk een glimp opvangen en zelfs een gesprek (“Bertjeuuu”) aanknopen met zanger Bert Ostyn.
In winter their lips leap
Bert Ostyn was dankbaar en leek zich echt te amuseren met zijn relatief nieuwe ploeg. Voor zijn huidige bezetting koos hij dan ook voor een symbiose van verschillende muzikale levensvormen. Zo komt gitarist Toon Vlerick uit de blueswereld, speelde de drummer vooral jazz, bracht de toetsenist een vleugje elektronica binnen in de wall of sound, en maakte vaste bassist Sergej Van Bouwel al furore met alternatieve swing. In al die genres mochten de muzikanten gerust hun ding doen en koppig soleren. Zoveel is duidelijk: Absynthe Minded is niet zomaar het groepje rónd Ostyn.
In spring they lie flat at the first warmth
De speellust straalde dan ook van dat groepsgevoel af. Redelijk krachtig opende de band met vooraan in de set het stevige ‘Mr Doom’ en het existentiële ‘Space’, maar daarna volgde ook redelijk veel fris werk, zoals de recent gereleasete single ‘The Excommunication’. Er werd ook kattenvals happy birthday ingezet voor gitarist Toon, die 27 jaar werd. Hij boog een beetje gegeneerd het hoofd en we vonden het prachtig. Na dit intermezzo konden de klassiekers als ‘My Heroics Part One’, en natuurlijk ‘Envoi’ – dat akoestisch werd ingezet – niet ontbreken. Het publiek, zowel jong als oud, zong in volle overtuiging ‘enough’ mee. Een flauw recensent zou hier vermelden dat ze echter geen genoeg kregen van onze Belpopgoden; het publiek joelde Ostyn en de zijnen terug op het podium.
They ruin my summer
Het bisnummer was geen typisch bisnummer: geen ‘Moodswing Baby’, ‘Papillon’ of ‘Heaven Knows’. In plaats daarvan kroop Ostyn zelf achter het keyboard om te tonen dat hij nog zin had in een wild experimentje rond ‘The Surrender’. Nog steeds geen pleaser geworden, dat is duidelijk.