Oorspronkelijk gepubliceerd op 20/04/2026 – 8:57 door Luna LlushaJuliette Veulemans
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
‘Sinners’ (2025)
Met maar liefst 16 nominaties brak ‘Sinners’ het record voor de meeste nominaties óóit in de geschiedenis van de Oscars. Daarmee steekt de film moeiteloos de pareltjes ‘Titanic’ en ‘La La Land’ voorbij, die indertijd 14 nominaties ontvingen. Uiteindelijk sleepten ze vier prijzen in de wacht voor Original Screenplay, Best Actor, Cinematography en Score, en terecht. Michael B. Jordan geeft een once-in-a-lifetime performance door beide rollen van de identieke tweelingbroers Smoke en Stack te vertolken. Na een leven voor zichzelf gevonden te hebben in het criminele milieu van Chicago in de jaren 30, keren de twee terug naar hun geboorteplaats in het Jim Crow-zuiden van de Verenigde Staten. De film onderlijnt duidelijk de connectie tussen de Afro-Amerikanen, de Ieren en de Choctaw (een inheems Amerikaans volk), die geteisterd werden door extreme onderdrukking. Dit neemt echter een fysieke vorm aan en vertaalt zich in vampieren die zich voeden via onschuldige slachtoffers. Een unieke keuze, maar prachtig uitgevoerd. Daarnaast eert Ludwig Göransson ook de muzikale nalatenschap van de onderdrukte groepen door een symbiotische score neer te zetten.
‘One Battle After Another’ (2025)
Op dezelfde hoogte als ‘Sinners’ staat ‘One Battle After Another’ met 13 nominaties, waarvan ze er maar liefst zes bemachtigden, waaronder Best Film en Direction. In lijn met Leonardo DiCaprio’s eigen overtuigingen vormt de film een perfecte aanvulling op zijn groeiende oeuvre aan activistische films sinds ‘Don’t Look Up’. De film volgt de ex-revolutionair Pat en zijn dochter Charlene die ondergedoken leven nadat Perfidia, de partner van Pat en moeder van Charlene, hen verlaat om haar revolutionaire activiteiten verder te zetten en uiteindelijk de gehele organisatie verraadt. 16 jaar, een drugsverslaving, en een tienerdochter later, wordt Pat achternagezeten door een vijand van de voormalige verzetsgroep, Steven. Om deel te kunnen uitmaken van een geheime white supremacy organisatie, moet hij nog één opdracht volbrengen die te maken heeft met de vader en dochter. Het personage van Pat reflecteert hoe activisme tegen totalitaire regimes verloren gaat door de verantwoordelijkheden die stilletjes binnensluipen naarmate men ouder wordt.
‘Sentimental Value’ (2025)
De Noors-Amerikaanse film ‘Sentimental Value’ vertelt het verhaal van Nora en Agnes (Renate Reinsve en Inga Ibsdotter Lilleaas, respectievelijk). Dit zijn twee zussen die na het overlijden van hun moeder opnieuw contact zoeken met hun vervreemde vader en gerenommeerde filmmaker Gustav (Stellan Skarsgård). De film werd genomineerd voor maar liefst negen Oscars en werd uiteindelijk bekroond met de prijs voor Best International Feature Film. Met een vader, twee dochters, een moeder die vooral in afwezigheid aanwezig is, en een huis dat doordrenkt is van herinneringen en sentimentele waarde, creëert regisseur Joachim Trier een verhaal dat even ingetogen als emotioneel gelaagd is. Het resultaat is een meesterlijk familiedrama dat als geen ander de complexiteit van hedendaagse familierelaties blootlegt, zonder ooit de onlosmakelijke band tussen heden en verleden uit het oog te verliezen.
‘Train Dreams’ (2025)
‘Train Dreams’, gebaseerd op de geliefde novelle van Denis Johnson, is het ontroerende portret van Robert Grainier, vertolkt door Joel Edgerton. Als wees baant Robert zich een weg tussen de torenhoge bossen van de Pacific Northwest, waar hij meewerkt aan de uitbreiding van het spoorwegimperium. Tussen het harde labeur door bouwt hij er een leven op met zijn vrouw Gladys (Felicity Jones) en hun dochter. Dan slaat echter het noodlot genadeloos toe. Wat volgt is een sobere, maar krachtige reflectie over de grilligheid van het leven, de wreedheid van het koude noorden en de veerkracht van familie die ze uiteindelijk allebei overwint. Ondanks vier Oscarnominaties bleef de film met lege handen achter, tot spijt van menig filmfanaat. Toch doet dat niets af aan de impact: ‘Train Dreams’ is een tedere reflectie op het Amerika van de vroege 20ste eeuw die mythische allure combineert met een opvallende fijngevoeligheid. Het is cinema die stil binnenkomt en lang blijft nazinderen, en daarmee zonder twijfel een aanrader.