Oorspronkelijk gepubliceerd op 14/10/2024 – 7:57 door Robin Chan
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
Dromen van dwarrelende blaadjes
Voor de eerste herfsteditie van dit academiejaar is ‘Autumn Leaves´ een logische opener. Deze zogenaamde jazzstandard is een beetje de ‘Hamlet’ van de jazzwereld. Elke artiest heeft het weleens gespeeld: Eric Clapton heeft bijvoorbeeld een zeer toegankelijke versie. Als je geen zin hebt in gezang, en meer j a z z wil, kan ik zeker ook een van de versies van Chet Baker aanraden.
Roots in de blues
Jazz en blues zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. ´Hymn To Freedom´ van de Oscar Peterson Trio vindt zijn oorsprong duidelijk in de blues, maar met de fleur en technische kunde van jazz. Eerst improviseert de piano eventjes rond de akkoorden, waarna de contrabas en drums hem vergezellen. Samen spelen ze met dynamiek en bouwen ze het nummer op tot een sonisch gevuld hoogtepunt, om daarna alles terug klein te spelen, met uiterst smaakvolle blues licks. Jazz is een stijl die het best tot zijn recht komt in een liveomgeving, maar dit nummer brengt je al heel dicht bij het gevoel van een avondje in de Hot Club.
Jazz met schwung
Bij jazz denk je aan rustigere muziek met hier en daar een technisch huzarenstukje, maar er kan absoluut wel wat tempo achter zitten! Japanse jazz fusion is hier een perfect voorbeeld van. Deze stijl begon in de jaren 70 in zwang te komen met bands zoals CASIOPEA. Het zal je misschien doen denken aan de muziek van Nintendospelletjes en dat is niet verwonderlijk. De componisten van dit Japanse bedrijf werden sterk beïnvloed door de muziek uit hun jeugd. Zo heeft componist Koji Kondo het welbekende Mariodeuntje bedacht, dat toch wel verdacht veel lijkt op de hook van ´SISTER MARIAN´ van THE SQUARE. In dit laatste nummer kan je ook de befaamde lick horen, een veelgebruikt motief dat intussen vaak als grap onder jazzmuzikanten in nummers wordt gesmokkeld.