Wetenschapskort: dierenspecial

De blauwe draak

Deze won­der­mooie dri­jvende zeenaak­t­slak wordt de glau­cus atlanti­cus of blauwe draak genoemd en lijkt recht­streeks uit een pokébal te komen. Het kleine slak­je hangt met haar kleur­rijke onderkant aan het waterop­per­vlak dankz­ij de opper­vlak­tes­pan­ning van het water in open zee. De rug daar­ente­gen is zil­verkleurig om vanu­it het water niet herk­end te kun­nen wor­den. Favori­ete snacks van de slak zijn niet alleen neteldieren, maar ook soortgenoten! Had­den we kan­ni­bal­isme verwacht van zo’n puur wezen? Uit­er­aard. Nie­mand kan zo knap zijn en niets te ver­ber­gen hebben. Hoewel je zo’n pracht van een beest graag van zo nabij mogelijk bek­ijkt, raak je het best niet aan. Het dier op zich is niet giftig, maar bij het con­sumeren van neteldieren neemt de blauwe draak het gif van zijn slachtof­fer over om als eigen bescherming te gebruiken. Boven­di­en ziet het er heel slap­jes uit op het droge.

Vliegende honden

Je kan het je miss­chien moeil­ijk voorstellen, maar er bestaan vleer­muizen met een span­wi­jdte van 1,70 meter. Ja, je leest het goed: grot­er dan je ex-vriendin. Zou je daarmee slapen? Gelukkig moet je niet over die vraag nadenken, want ze komen enkel in tro­pis­che en sub­tro­pis­che gebieden voor. De vleer­hond staat ook bek­end als de grote vleer­muis, al is de aller­leuk­ste benam­ing uit­er­aard vliegende hond. De kop van het dier zou op een hond lijken en heeft zo de naam ver­di­end. Er bestaan 187 soorten grote vleer­muizen, hoewel de meesten niet eens zo groot zijn. Mis­lei­dende reclame, als je het mij vraagt. Vliegende hon­den eten voor­namelijk fruit en spe­len daar­door een belan­grijke rol in het ver­sprei­den van zaden van fruit­bomen. Ze zijn dragers van heel wat virussen, maar wor­den des­on­danks door de mens gecon­sumeerd. 

Vogels met een voetfetisj

Word jij ook graag ver­leid met een voe­ten­dan­sje? Dan zal je jezelf miss­chien herken­nen in deze vise­tende vogel. Niet enkel stampt de blauwvoet­gent met zijn poot­jes, hij steekt ook zijn snavel in de lucht en flad­dert met zijn vleugels om een part­ner aan te trekken. De blauwvoet­gent is een zeevo­gel en heeft, zoals zijn naam al aangeeft, blauwe poten. Hoe feller blauw de poten van het man­net­je zijn, hoe meer kans hij maakt bij de vrouwt­jes. Eens de grote liefde gevon­den is, kan het paren begin­nen. Zow­el het vrouwt­je als het man­net­je broe­den de eieren uit, om na ongeveer ander­halve maand twee à drie kuiken­t­jes te ver­welkomen. Schat­tige, donzige kuiken­t­jes met neu­traal gek­leurde poten. De soort komt, onder andere, voor op de Gala­pago­sei­lan­den, maar het aan­tal blauwvoet­gen­ten is er met meer dan twee der­den gedaald sinds de jaren zes­tig.