Wetenschapskort


Uw natuurkunde trekt op niks Albert Ein­stein ken­nen we alle­maal. Zijn rel­a­tiviteit­s­the­o­rie is wereld­beroemd. Het was een aan­vulling op en ver­be­ter­ing van de natu­urkundi­ge wet­ten van Isaac New­ton, die deze baan­brek­ende wet­ten enkele eeuwen voor­di­en opstelde. De Bel­gis­che priester en astronoom George Lemaître en de Rus­sis­che astronoom Alexan­der Fried­mann baseer­den zich op inzicht­en van Ein­stein en ontwikkelden elk…

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 23/10/2022 – 17:01 door Bjarni Van­houtte

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Uw natuurkunde trekt op niks

Albert Ein­stein ken­nen we alle­maal. Zijn rel­a­tiviteit­s­the­o­rie is wereld­beroemd. Het was een aan­vulling op en ver­be­ter­ing van de natu­urkundi­ge wet­ten van Isaac New­ton, die deze baan­brek­ende wet­ten enkele eeuwen voor­di­en opstelde. De Bel­gis­che priester en astronoom George Lemaître en de Rus­sis­che astronoom Alexan­der Fried­mann baseer­den zich op inzicht­en van Ein­stein en ontwikkelden elk afzon­der­lijk een mod­el over het uit­di­jend hee­lal. Zij beweer­den dat het hee­lal niet sta­tisch was. Inte­gen­deel, het is nog steeds aan het uit­brei­den. Hier moet wel bij ver­meld wor­den dat ze dit poneer­den in de jaren 20 van de vorige eeuw. In die tijd was het baan­brek­end om zoi­ets te verkondi­gen. Albert Ein­stein zelf was hier echter niet mee gedi­end. In die peri­ode was hij er nog rotsvast van over­tu­igd dat het hee­lal onveran­der­lijk was. Daarom schreef hij een brief aan Lemaître met daarin heel wat kri­tiek op diens bevin­din­gen. Hij wik­te en woog zijn woor­den niet en sloeg een ste­vige toon aan: “Uw wiskunde is geni­aal, maar uw natu­urkunde trekt op niks.”

Twee anonieme schildpadden 

Maak ken­nis met twee ruimte­helden! Jawel, je leest het goed: ruimte­helden! Twee schild­pad­den schreven geschiede­nis als eerste dieren in de ruimte. In 1968 stu­ur­den de Russen dit olijke duo de ruimte in met de missie om de zoge­naamde ‘deep space’ te bereiken. In hun tocht om de maan wer­den ze vergezeld door een bont alle­gaart­je van onder meer vliegen en meel­tor­ren. Na een lange reis land­den ze gezond en wel terug op onze geliefde aarde. Op wat gewichtsver­lies na ver­keer­den onze ruimte­vaarders nog steeds in uiterst goede con­di­tie. Hoe ze heet­ten? Dat is niet geweten. Hun namen wer­den nooit pub­liek bek­end gemaakt. Gelukkig zullen de daden van deze anon­ieme schild­pad­den wel voor alti­jd in onze geschiedenis­boeken staan.

‘Sneeuw’ op Venus

Venus is de warm­ste pla­neet van ons zonnes­telsel. Op zo’n zwoele plek verwacht je zek­er geen strenge win­ter. Het kan echter wél sneeuwen op de bergen van de pla­neet. Al is het niet het soort sneeuw dat wij op Aarde ken­nen. Neen, wat er op Venus neerd­war­relt, zijn goud­kleurige metaaldeelt­jes afkom­stig van ver­dampt pyri­et. Pyri­et is een stof die voorkomt in de bodem van de laaglan­den op Venus. Het wordt wel eens gekken­goud genoemd. Door de extreme hitte ver­dampt de stof en komt het als een soort met­allis­che mist in de atmos­feer. Daar­na komt het terug op de bergen neer. Hier­door kri­j­gen de mooie bergtop­pen een prachtige gouden glans. Zo lijkt het alsof het ‘sneeuwt’ op Venus.