Wetenschapskort

Er is leven na de dood!

Verkies je om begraven of gecre­meerd te wor­den? In de toekomst komt daar mogelijks nog een optie bij die beter is voor het milieu: je lichaam lat­en omzetten in com­post. Bodemweten­schap­per Lynne Car­pen­ter-Bog­gs van Wash­ing­ton State Uni­ver­si­ty testte voor het eerst dit pro­ces van natu­urlijke organ­is­che reduc­tie uit op zes gedoneerde lichamen. De lichamen wer­den in vat­en met plan­taardig mate­ri­aal geplaatst. Na vier tot zeven weken waren ze door micro-organ­is­men volledig gere­duceerd tot com­post. Uit deze piloot­studie blijkt de meth­ode alvast een veel­belovend, ecol­o­gisch alter­natief om de vervuilende impact van balse­men, doo­d­skisten en cre­maties te ver­min­deren. Wil je écht terug één wor­den met Moed­er Natu­ur? Ver­huis dan naar de Amerikaanse staat Wash­ing­ton, want dat is voor­lop­ig de enige plek waar deze meth­ode legaal is. De tuin­planten van je gelief­den zullen je dankbaar zijn.

A piece of your mind

Dat je bloed, weef­sels en orga­nen kan doneren wist je wellicht al. Sinds kort startte een onder­zoek­steam van het Allen Insti­tute for Brain Sci­ence in Seat­tle een pro­gram­ma voor lev­ende hersendonoren op. Patiën­ten met een hersen­tu­mor of met epilep­sie die een hersen­op­er­atie onder­gaan, kun­nen zo een stuk­je lev­end hersen­weef­sel schenken aan de weten­schap. Het staalt­je, dat zo groot is als een suik­erk­lon­t­je, zou anders toch wor­den wegge­gooid als medisch afval. Om het gedoneerde hersen­weef­sel in lev­en te houden, wordt het staalt­je snel getrans­porteerd naar het lab­o­ra­to­ri­um en in een schaalt­je met voed­ingsstof­fen gelegd. De herse­nen van lev­ende mensen bieden een meer­waarde ten opzichte van post mortem weef­sel, aangezien de neu­ro­nen nog met elka­ar inter­ageren. Dit zet neu­roweten­schap­pers een stap­je dichter bij het ontrafe­len van de geheimen van het menselijk brein.

Improbot

Ooit al een impro­vis­erende robot op het toneel zien ver­schi­j­nen? Het pub­liek van de impro­visatievoorstelling ‘Impro­bot­ics’, die op 19 feb­ru­ari in pre­mière ging, alvast wel. Regis­seur Ben Ver­ho­even, doc­tor in de Taalkunde en oprichter van het weten­schap­pelijk impro­visati­ethe­ater ERLNMYR, liet zich voor ‘Impro­bot­ics’ inspir­eren door inter­na­tionale impro­visatievoorstellin­gen met arti­fi­cieel intel­li­gente robots. Com­put­er­weten­schap­pers train­den de kun­st­matig intel­li­gente chat­bot A.L.Ex. door het de onder­ti­tels van meer dan hon­derd­duizend films, van ‘Star Wars’ tot ‘Frozen’, te lat­en analy­seren. Tij­dens het geïm­pro­viseerde the­ater gaan lev­ensechte acteurs en de chat­bot ‑niet alti­jd feil­loos – met elka­ar in dialoog, wat kan lei­den tot absurde of hilar­ische wendin­gen. Zo ver­zon chat­bot A.L.Ex. het antwo­ord “de baby lijkt wat op mijn broer” tij­dens een kraam­be­zoek. Is de vol­gende stap een com­e­dyshow?