Wetenschapskort

Pandaporno

Bij het zien van de titel hou je miss­chien al even je adem in en vrees je het erg­ste. Maar neen, geen bes­tialiteit in dit artikel. Wel luie panda’s met weinig seks­drive en de wan­hopige poging van zoölo­gen om hen te doen paren. In zoos slaagt men er meestal in om de aan­tallen van een dier­soort op te krikken, maar voor de reuzen­pan­da wou dat maar niet lukken. Deze dieren ver­to­nen een prob­lema­tisch teko­rt aan inter­esse in paren in een zoo-omgev­ing. Aangezien ze het ook al niet geweldig doen in het wild, dreigen ze uit te ster­ven. Het oor­spronke­lijke exper­i­ment werd uit­gevo­erd door zoölo­gen in Thai­land. Die toon­den video’s van parende panda’s aan hun eigen panda’s. Het exper­i­ment werd een over­don­derend suc­ces. In Chi­na wer­den er bijvoor­beeld, in de tien maan­den nadat ze begonnen waren met het tonen van de films, maar lief­st 31 pan­da­jon­gen geboren. Deze tech­niek bleek dus veel effec­tiev­er dan het gebruik van via­gra, of het manueel stim­uleren van de dieren, wat eerder ook werd geprobeerd.

Vaginadoolhof

Dat de natu­ur wreed kan zijn, weten we alle­maal. Waar we echter niet alti­jd bij stil­staan, zijn de inge­nieuze oplossin­gen die dieren­lichamen vin­den tegen hun eigen gruwelijke natu­ur. Een prachtig voor­beeld hier­van is de een­den­vagi­na. Dagelijks geteis­terd door de ongevraagde avances van de man­nelijke eend, evolueer­den de vrouwelijke ges­lachts­de­len van het dier tot een heus dool­hof. Niet alleen heeft de een­den­vagi­na kro­nkels die nu net zo hand­ig de tegen­overgestelde richt­ing uit gaan van de ges­lachts­de­len van de man­nelijke eend, maar zij heeft ook doo­d­lopende ein­des. Die voorkomen een bevrucht­ing door een ongewen­ste part­ner. Zo kre­gen we doorheen de jaren van de een­denevo­lu­tie een soort stri­jd der sek­sen. Hoe moeil­ijk­er het vrouwt­je voort­plant­i­ng maak­te, hoe steke­liger en enger de een­den­pe­nis werd. Je kan het aan je eigen fan­tasie over­lat­en waar die evo­lu­tie ons over nog een hon­derd­tal jaar zal bren­gen.

Doodgesekst

De ‘Stu­arts breed­voet­buidel­muis’: een saai klink­ende naam voor een ver­rassend promis­cue buideldiert­je. De man­nelijke helft van dit ras spendeert de eerste tien maan­den van zijn lev­en met groot en sterk wor­den en het pro­duc­eren van een gigan­tis­che voor­raad zaad­cellen. Als de tijd rijp is, nemen ze deel aan een twee weken durend par­ings­seizoen. Tij­dens deze peri­ode houden ze voort­plant­i­ngssessies van wel vijf tot veer­tien uur lang. Dit doet de breed­voet­buidel­muis dan ook nog eens met zoveel mogelijk vrouwt­jes. Tegen het einde van het par­ings­seizoen hebben deze beestjes zoveel stress en inspan­ning ervaren dat hun volledi­ge immuun­sys­teem in elka­ar zakt. Ze kri­j­gen interne bloedin­gen en infec­ties en hebben zichzelf dus let­ter­lijk doo­dgepaard. Durf dan als mens nog eens te zeggen dat je benen moe zijn na een hal­fu­urt­je mis­sion­aris.