Wetenschapskort


War of the Moons Jupiter was de kon­ing van ons zonnes­telsel en een bron van inspi­ratie voor menig poëet en religieus geïn­spireerd wezen. Toen kwa­men Galileo en andere weten­schap­pers, en in de eeuwen die daarop vol­gden, wer­den de mys­ter­ies van ons zonnes­telsel ont­toverd. Jupiter was niet langer een god, maar een gas­reus die ons zonnes­telsel vele jaren…

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 20/10/2019 – 18:45 door Nathan Laroy

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

War of the Moons

Jupiter was de kon­ing van ons zonnes­telsel en een bron van inspi­ratie voor menig poëet en religieus geïn­spireerd wezen. Toen kwa­men Galileo en andere weten­schap­pers, en in de eeuwen die daarop vol­gden, wer­den de mys­ter­ies van ons zonnes­telsel ont­toverd. Jupiter was niet langer een god, maar een gas­reus die ons zonnes­telsel vele jaren heeft geter­roriseerd en leeggeveegd. Hij waande zich groots en onver­slaan­baar met zijn imposante gestalte en maar lief­st 79 manen die hij als juwe­len liet pronken. Zijn hoog­moed verblindde hem voor de flam­boy­ante looks van Sat­ur­nus die hem, met hulp van aardse weten­schap­per Scott S. Shep­pard en zijn team, van zijn troon stootte en nu echt de kroon van de maankon­ing mag dra­gen met maar lief­st 82 exem­plaren in zijn baan. Er wer­den onlangs maar lief­st twintig nieuwe manen ont­dekt, elk met een diam­e­ter van ongeveer vijf kilo­me­ter. “Shoul­da put a ring on it”, and Sat­urn dropped the mic.

Ice Ice Baby

Enkele weken gele­den vertrok een ijs­brek­ende mastodont vanu­it Trom­sø, Noor­we­gen, naar de Noordelijke IJszee. Nadat de noord­pool er een zoveel­ste genade­loze zomer opzit­ten heeft, lijkt het erop dat de aan­groei van pooli­js opnieuw erg beperkt zal zijn. De processen die hier­bij een rol spe­len, ken­nen nog steeds heel wat geheimen. De expe­di­tie van dit reusachtige schip zal voor het eerst het milieu een heel jaar lang in situ gaan bestud­eren. Hier­bij zullen onder­zoek­ers uit zeven­tien lan­den aan boord van de Polarstern, het varende pronkstuk van Duits ver­nuft, zich lat­en invriezen in de poolkap. Momenteel is het schip al gebon­den aan een ijss­chots en is de bouw van de diverse meet­pun­ten – tot zo’n vijftig kilo­me­ter van het schip ver­wi­jderd – ges­tart. Naast bevoor­rad­ing via ijs­brek­ers en helikopters, zullen er ook bewak­ers zijn om de weten­schap­pers te bescher­men tegen eventuele ijs­beren.

Vlijmscherpe kak

Een mens moet zich ergens mee bezighouden en ooit verveelde een team onder­zoek­ers zich blijk­baar heel erg. Antropol­o­gisch onder­zoek had via-via een ver­haal aan het licht gebracht over een oud­ere Inu­it die naar eigen zeggen een storm had over­leefd door zijn bevroren feces om te vor­men tot een mes en die dan als wapen en werk­tu­ig te gebruiken. Dit team, dat zich spe­cialiseert in reverse-engi­neer­ing van oude gebruiks­ma­te­ri­alen, raak­te geïn­trigeerd door de anek­dote en namen de proef op de som. Dit met teleurstel­lende uitkom­sten. Ze tra­cht­ten hun eigen frozen poop-knife (sic) te mak­en. Hier­voor hield een onder­zoek­er zich aan een acht­daags, strict arc­tisch dieet om de feces van de Inu­it in kwest­ie te imiteren. Deze wer­den ingevroren naar polaire stan­daar­den en ver­vol­gens tot mes gevor­md. Of eerder tot pot­lood, want sni­j­den deed het niet, enkel teke­nen.