Wetenschapskort


Space crafts, aller lande Hartver­scheurend nieuws uit out­er space: de NASA-ruimtesonde Cassi­ni, die twintig jaar lang een­za­am doorheen de des­o­late leegte rond Sat­ur­nus moest draaien, is op 15 sep­tem­ber verni­etigd. Cassi­ni stortte met een duizel­ing­wekkende snel­heid te plet­ter op de pla­neet waar­van hij zo veel prachtige foto’s nam. De hard­vochtige astronomen die hem tot dat cynis­che einde vero­ordeelden, proberen zich…

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 15/09/2017 – 17:17 door Arthur Jacobs

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Space crafts, aller lande

Hartver­scheurend nieuws uit out­er space: de NASA-ruimtesonde Cassi­ni, die twintig jaar lang een­za­am doorheen de des­o­late leegte rond Sat­ur­nus moest draaien, is op 15 sep­tem­ber verni­etigd. Cassi­ni stortte met een duizel­ing­wekkende snel­heid te plet­ter op de pla­neet waar­van hij zo veel prachtige foto’s nam. De hard­vochtige astronomen die hem tot dat cynis­che einde vero­ordeelden, proberen zich voor hun wreed­heid te ver­ant­wo­or­den met fras­es als ‘het alge­meen welz­i­jn van de soort’ en ‘plan­e­taire respon­s­abiliteit’. Daarmee doe­len ze op de twee lev­en­loze manen van Sat­ur­nus. Die zijn mogelijk inter­es­sant voor de men­sheid omdat ze vloeibaar water bezit­ten en dus infecteren we ze beter niet met aardse bac­ter­iën. Ver­di­enen onze ruimtekam­er­aden dan echt geen beter lot? Hoog tijd dat de raket­ten zich syn­diceren. 

Fucked up fossiel

Reusachtige kak­en, een mess­cherpe muil, een met­al­ige hoorn. Het klinkt als een zieke­lijke kruis­ing tussen een dino en een een­hoorn, maar het is wat weten­schap­pers aantrof­fen bij een Myan­marese mier. Geen reden om angst­val­lig om je heen te speuren naar deze vieze kruipers, want de moord­ma­chine in kwest­ie is al 100 miljoen jaar uit­gestor­ven. De tijdgenoot van de dino’s doo­dde zijn prooi ver­moedelijk door het met zijn zeisachtige onderkak­en aan zijn hoorn te rij­gen. Het beest behoort tot een groep mieren die de hell ants wor­den genoemd, en hun weten­schap­pelijke benam­ing is niet veel beter: Lin­guamyrmex vla­di. ‘Vla­di’ ver­wi­jst naar Vlad III, die zijn onder­da­nen graag spi­et­ste, maar ook naar zijn romaneske tegen­hang­er, graaf Drac­u­la. De mier was immers ook niet vies van wat bloed slurpen. Smake­lijk!

Verlichte Vikings

Onze visie op Vikings moet drin­gend wor­den bijgesteld. Ze waren niet alle­maal breedgeschoud­erde macho’s, zo wijst het DNA van een tiende-eeuwse kri­jgeres aan. De dame werd al in 1889 opge­graven, maar gen­er­aties kibbe­lende weten­schap­pers kon­den nu pas met zek­er­heid stellen dat het om een lady Viking gaat. Op zich is dat geen unicum, er zijn nog al vrouwelijke Vikings opgedol­ven, maar zij waren stuk voor stuk ordi­naire infan­ter­iesol­daat­jes die onder aan de lad­der van het noor­man­leger ben­gelden. De nieuwe vondst lijkt echter – afgaande op de wapens en de prullar­ia in haar graf – op een hoogge­plaat­ste killer machine, in staat tot het ver­pul­v­eren van glazen pla­fonds. Dat bewi­jst natu­urlijk nog niet dat de Vikings in een egal­i­taire mod­el­staat leef­den, maar nu begri­jpen we wel waarom Wick­ie de Viking er zo gen­derneu­traal uitzi­et.