We zijn nog niet gedoemd


Het moet maar eens gedaan zijn met al dat pessimisme over de mensheid. We zouden naar 't schijnt egoïstisch, gemakzuchtig, haatdragend en kortzichtig zijn. Is dit werkelijk zo? Wat ons betreft zouden we wat milder mogen zijn voor onszelf.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 20/11/2022 – 16:36 door Tailah Baert­Tim Fonteyne

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Op 12 sep­tem­ber 1962 stelde pres­i­dent Kennedy zijn land voor een haast onmo­gelijke opdracht: een maan­land­ing, nog voor het einde van het decen­ni­um. JFK heeft het niet meer meege­maakt: hij werd nauwelijks een jaar lat­er neergeschoten door een non-believ­er. Op 20 juli 1969, enkele maan­den voor de dead­line, waren 650 miljoen mensen getu­ige van een stuk­je sci­encefic­tion … maar dan echt. Die avond keek de wereld naar het hemel­gewelf en dacht: “Het is ons gelukt!”

Als we de media moeten geloven, breekt er elke week een ramp uit die het einde der tij­den betekent. Elke cri­sis is er een die we moeil­ijk te boven zullen komen en elke rel toont aan wat voor ver­schrikke­lijke wezens we alle­maal wel niet zijn. Er zijn inder­daad prob­le­men die ons op korte ter­mi­jn bedreigen. Er is de kli­maat­cri­sis, pop­ulisme, over­bevolk­ing en Ben Weyts. De uitdagin­gen lijken niet meer te bevat­ten. Net daarin schuilt het eigen­lijke gevaar: moede­loosheid. We dreigen in een vicieuze cirkel van kom­mer en kwel te belanden. “We zijn toch al gedoemd”, klinkt het in par­lementen en huiskamers. Zo ontstaat er een self-ful­fill­ing prophe­cy, een oor­spronke­lijk onjuiste voor­spelling die tot zijn eigen beves­tig­ing lei­dt. De geschiede­nis leert ons echter een andere les, namelijk, dat wij als soort enorm veerkrachtig zijn wan­neer prob­le­men zich voor­doen.

Homines sapi­entes aller lan­den, verenigt u!

Op micro- en macroschaal hebben we de natu­ur door­grond en naar onze hand gezet. Heuse geheimen van de schep­ping wer­den ontrafeld, van genet­i­ca tot zwarte gat­en. We zijn God op aarde gewor­den. Tech­nolo­gie en weten­schap ver­woesten niet enkel, ze helen ook wan­neer we er ver­standig mee omgaan. Het gaat nog niet per­fect, maar we zijn op de goede weg. Van een bij­na uit­gestor­ven soort in de Afrikaanse savanne zijn we ver­rezen uit onze eigen as. We hebben gewassen ver­bouwd en ver­halen verteld, ken­nis ver­gaard en liefde gedeeld, de wereld veroverd en elka­ar getroost. Tegen alle verwachtin­gen in hebben we lev­el na lev­el uit­ge­speeld. Obstakels hebben ons afgeremd, maar nooit kun­nen stop­pen. We mogen trots zijn op onszelf.

Dus ver­spreid de bood­schap! Samen kun­nen we het hoofd bieden aan de uitdagin­gen van de toekomst. We moeten voor­bij onze inher­ente tegen­stellin­gen kijken om geza­men­lijke doe­len te ver­wezen­lijken. Het wordt niet makke­lijk, dat is het nooit geweest. Maar geloof in eigen kun­nen heeft ons al ver gebracht. Op een wolk van opti­misme zijn we niet te stop­pen. Word ook een hemelbestormer. Homines sapi­entes aller lan­den, verenigt u!