Oorspronkelijk gepubliceerd op 19/06/2020 – 20:52 door Sixtine Bérard
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
Het is morgen (20 juni) Wereldvluchtelingendag. Dat is geen feest: als er al taart zou zijn, dan is het er een op basis van bittere citroenschillen. Als er bovendien één woord het Europese vluchtelingenbeleid samenvat, dan zou het ‘onverschilligheid’ zijn. Bij gebrek aan een menselijke omgang met vluchtelingen in Europa, zitten er momenteel 34.000 mensen vast in een kamp op een Grieks eiland. Die kampen hebben een maximale capaciteit van 6.095 mensen: fysieke social distancing is onmogelijk, politieke social distancing is er wél.
In een gesprek voor de podcast van ZIGO (Zwijgen Is Geen Optie, red.) over racisme, legt politicologe Olivia Rutazibwa uit dat racisme ook de idee omvat dat het leven van mensen op een gammel bootje op de Middellandse Zee minder waardevol is dan dat van de ‘doorsnee Belg’, wat een non-begrip is, uiteraard. De grootste verantwoordelijkheid wordt doorgeschoven naar NGO’s want in volle medische crisis verblijven 1.500 kinderen en jongeren zonder ouders in kampen die menselijkheid wegschrobben. Wir haben es nicht gewusst: vanwaar de oogkleppen?
Vanwaar de oogkleppen?
Op vrijdag 8 mei besloot het kabinet van Maggie de Block om achttien kinderen en jongeren zonder ouders of voogd over te brengen vanuit de vluchtelingenkampen op de Griekse eilanden. Dat is een, weliswaar goede, eerste stap. Maar er kan meer. Volgens onderzoek van Vluchtelingenwerk Vlaanderen is er genoeg plaats om méér mensen op de vlucht op te vangen. Hiermee wordt bedoeld dat België effectief beschikt over lege plekken voor mensen op de vlucht. En dat moet: 34.000, 1.500 kinderen. Wir wissen.
Er bewoog al wat: een taskforce werd opgericht, online registraties voor asielaanvragen en een eerste stap vanuit de Belgische overheid. Je kunt op veel manieren helpen: petities, brieven, vrijwilligerswerk, donaties, maar ook: informatie. Liefhebbers van objectiviteit kunnen rapporten en cijfers bekijken – dit is geen ‘linkse strijd’, maar een dringende eis om menselijkheid. De coronacrisis stelt ons niet ‘allen gelijk’, maar benadrukt hoe problematisch het gesteld is met de Europese solidariteit.
Misschien moeten we onszelf de vraag stellen: als men het heeft over solidariteit, hoeveel mensen worden er dan uitgesloten? Eén dag voor de zomer is het wereldvluchtelingendag. Met maskers aan, maar laat ze de ogen niet afschermen.