Oorspronkelijk gepubliceerd op 21/10/2025 – 14:45 door Emma Juxon-Smith
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
Afsluiten doet deze 52ste editie van Film Fest Gent met de verrassende debuutfilm van Harris Dickinson. De Britse acteur, bekend van onder andere ‘Babygirl’ en ‘Triangle of Sadness’ pronkt met ‘Urchin’ als regisseur van zijn eerste langspeelfilm. Vol verwachtingen en hoop dat zijn regiedebuut even talentvol zal zijn als zijn acteerwerk, nam ik plaats in de zaal.
‘Urchin’ schetst het portret van Mike, een dakloze man die vastzit in een spiraal van ellende en zelfvernietiging. De film vertoont een rauw en triest beeld van het leven op straat van iemand zonder perspectief. Zoals je het ook in het echte leven ervaart, wekt de film gaandeweg empathie op voor het hoofdpersonage dat nauwelijks rondkomt en in complete miserie leeft. Na een gewelddadig incident, een impulsieve beroving van een onschuldige man, belandt hij in een opvangcentrum waar hij met behulp van een nieuwe job en meditatietapes een nieuwe start probeert te maken. Er wordt even een gevoel van hoop opgewekt en de zaal reageert hier en daar even met een korte, collectieve grinnik op enkele luchtige momenten. Die hoop blijft echter vluchtig en fragiel.
Urchin is niet perfect, maar veelbelovend.
Op sommige momenten merkte ik dat mijn aandacht afdwaalde. Misschien lag dat aan de film, misschien aan het feit dat Charlotte Adigéry en Aimé Claeys net voor me zaten. Hoe dan ook, Urchin wist niet voortdurend mijn ogen op het scherm te houden. Het tweede deel van de film, na het keerpunt in het verhaal, voelde soms wat simplistisch in de uitbeelding van Mike zijn emoties. Soms zelfs oppervlakkig, met weinig psychologische diepgang. Anderzijds past die leegte ook wel bij het hoofdpersonage. Een cocktail van dakloosheid, ongeschooldheid en het gebruik van narcotiserende middelen, maken een persoon nu eenmaal oppervlakkig zonder diepgang.
Als Mike hervalt in de vicieuze cirkel van drugs en een destructieve levensstijl zie je enkele creatieve scènes opkomen. Onder invloed van ketamine en andere verdovende substanties krijgt Mike hallucinaties die visueel indrukwekkend zijn uitgewerkt. Bovendien moet ik ook mijn complimenten geven aan het acteerwerk in deze film. Frank Dillane die Mike speelt, brengt zijn rol enorm goed tot leven. Ook Dickinson, die enkele keren passeert in de film, toont ons opnieuw hoe talentvol hij is als acteur. Om mijn review te eindigen met een positieve noot: ‘Urchin’ is niet perfect, maar veelbelovend. Ik kijk er alvast naar uit om te zien wat Dickinson ons in de toekomst nog zal brengen.