Twee emmertjes water plassen


Jaarlijks spoelt elk van ons gemiddeld 550 liter urine door kottoiletten, gemeenschappelijke douches en vies geurende urinoirs op Gentse straathoeken. Met de opwarming van de aarde en potentiële droogte op bepaalde plaatsen in zicht, is het dan ook geen slecht idee om uit te zoeken of we kunnen overleven op onze eigen pipi. Spoiler: kunnen we.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 16/02/2020 – 14:36 door Luna Nys

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Om het zo laag­drem­pelig mogelijk te houden: urine bestaat uit water en opgeloste afval­stof­fen. Die stof­fen zijn onn­odig voor ons lichaam, maar hebben doorheen de geschiede­nis al vele malen hun nut bewezen. Denk aan het looien van leer, het vil­ten van wol of het gebruik van urine als mest­stof. Willen we urine omzetten in water, bij voorkeur drinkbaar, dan willen we die afval­stof­fen uit­er­aard weg­fil­teren. Pro­fes­sor Arne Ver­liefde en inge­nieur Sebas­ti­aan Derese van de Vak­groep Groene Chemie en Tech­nolo­gie beschreven zo’n vijf jaar gele­den al dat dit mogelijk is aan de hand van mem­braan­des­til­latie. Hoewel schei­den aan de hand van mem­bra­nen je miss­chien bek­end in de oren klinkt, is deze tech­niek iets gea­vanceerder dan diegene die we alle­maal voorgeschoteld kre­gen tij­dens de lessen chemie in de mid­del­bare school. Aan de hand van damp­drukver­schillen wor­den vluchtige verbindin­gen door de met lucht gevulde poriën van een hydro­foob mem­braan getrans­porteerd. 

Pipipintjes

Voor­gaande the­o­rie klinkt miss­chien niet meteen als iets waar je hart sneller van gaat slaan, maar de toepassin­gen zijn zek­er de moeite waard. Omdat ook de twee voorge­noemde onder­zoek­ers begrepen had­den dat hun onder­zoeks­domein niet meteen een veelbe­spro­ken onder­w­erp was tij­dens een avond op café, besloten ze in samen­werk­ing met hun eigen uni­ver­siteit en de start-up BOSAQ in 2016 de Gentse feesten onveilig te mak­en. Ze kaapten de uri­noirs aan het belfort en zuiver­den de opgevan­gen urine. Dat gezuiverde water ging naar brouw­er­ij De Wilde Brouw­ers, waar het werd omgezet in frisse pin­t­jes. Alsof dit nog niet indruk­wekkend genoeg was, lieten ze het hele cir­cuit draaien op zonne-energie. Vol­gens het duo zou deze toepass­ing ideaal zijn voor sit­u­aties waarin men kampt met logistieke prob­le­men rond afval­wa­ter. Enerz­i­jds op fes­ti­vals, waar het water heel erg van pas zou komen, maar anderz­i­jds ook voor boeren in ontwik­kel­ings­lan­den, waar­voor de mest­stof­fen dan weer inter­es­sant kun­nen zijn.

Hapjes en plasjes

Hoewel gewone huizen voor­lop­ig nog niet uit­gerust zijn met dergelijke zuiv­er­ingssys­te­men, wor­den ze wel al gebruikt. Onder andere door ruimte­vaar­tor­gan­isatie NASA in het inter­na­tion­aal ruimtes­ta­tion ISS. Daar leverde het zuiv­eren van urine in het jaar 2016 al zes­duizend liter drinkbaar water op!