The Happy Hoppers

Swing­dans en lindy­hop­pen, is dat niet dat vooroor­logse energieke dansen in polka­dotk­leed­jes en wijde broeken met bretellen? Jep, en hoewel het al lange tijd bestaat kent het fenomeen een recente revival. De Gentse Hop­pers zijn daar het bewi­js van in onze eigen stad. Maar van­waar komt de plotse golf aan pop­u­lar­iteit? Een inter­view.

De rechtse meneer heeft zijn inspi­ratie gevon­den bij een van de per­son­ages van Fan­tas­tic Beasts, denken we

Wat vin­den jul­lie zo aantrekke­lijk aan lindy­hop­pen en swin­gen?

Sep: “Ik denk dat dat heel veel din­gen zijn. In de eerste plaats is er de sociale com­po­nent: veel mensen ont­moeten elka­ar hier, en dat is een beet­je als reac­tie op de indi­vid­u­al­is­tis­che maatschap­pij. Swing­cul­tu­ur is eigen­lijk gewoon samen zijn. Je leert er echt veel mensen ken­nen. Dat is natu­urlijk ook bij andere part­ner­dansen, maar bij de swing­cul­tu­ur is de muziek ook heel anders; het heeft een heel leuke energie en is rit­misch met herken­bare melodieën.”

Danscommunity

Is het een hechte groep?

Heiko: “Er is duidelijk wel een com­mu­ni­ty. Als je het bijvoor­beeld vergelijkt met sal­sa of tan­go zie je dat alles daar vertrekt vanu­it één danss­chool. Bij ons is dat niet zo.”

Fré: “In veel ste­den vertrekt het inder­daad vanu­it een com­mer­cieel stand­punt. Maar in Gent is dat anders, dat is eerder een uit­zon­der­ing. Mensen zijn heel gedreven in de swingscene, ook omdat je geen vaste part­ner hebt. De kring is heel open.”

Sep: “Het is wel degelijk een com­mu­ni­ty zou ik zeggen. Nu wat min­der dan toen we begonnen natu­urlijk, toen we nog een groep vrien­den waren die elka­ar alle­maal kenden. Onder­tussen is het te groot gewor­den daar­voor, maar er is wel nog steeds een echt gemeen­schaps­gevoel.”

Denken jul­lie dat er in die pop­u­lar­iteit een vorm van escapisme zit?

Fré: “Ik heb eigen­lijk gewoon de fysieke nood om te gaan dansen. Wij lev­en in een wereld waar mensen elka­ar amper aan­rak­en. Als wij dansen met mensen die we nog nooit hebt gezien, pakken wij elka­ar ste­vig vast, op een deftige manier. Radiomod­ern is escapis­tis­ch­er, omdat het daar vooral om de out­fits en om het nos­tal­gisch terug­gri­jpen gaat.”

Sep: “Escapisme is voor mij niet negatief, iedereen heeft wel iets waar hij zichzelf in kwi­jt kan. Het is ook gewoon een manier om je uit te drukken. Iedereen is op zoek naar een groeps­gevoel, een iden­titeit, zoals fans van een voet­balploeg die zich ver­bon­den voe­len door zich te vereni­gen bijvoor­beeld. Toch kan je er ook nog veel indi­vid­u­aliteit in kwi­jt, want er zijn ver­schil­lende dansen uit ver­schil­lende peri­odes. Nos­tal­gie is nog iets anders, ik denk dat weinig mensen dansen omdat het nos­tal­gisch is.”

Verkleedpartijtje?

In welke mate is het verkle­den dan belan­grijk?

Fré: “Hele­maal niet. Dat is leuk om te doen en als een vorm van respect. Er wordt wel gelet op de kled­ing, bijvoor­beeld als je rin­gen aan­hebt, kan dat pijn doen en je doet best ook geen zwe­terige t‑shirt aan, maar dat is eerder iets prak­tisch. Radiomod­ern organ­iseert echt een verkleed­feest. Ze bren­gen mensen in de ret­ros­feer, waar er soms absolu­ut geen dansers zijn.” 

Heiko: “Het belang van verkle­den hangt af van feestje tot feestje.”

Fré: “Net als bij het uit­gaan doet iedereen wel zijn best om er wat goed uit te zien. Som­mige mensen vin­den dat gewoon plezant. Het hangt een beet­je af van de achterliggende moti­vatie die mensen hebben om te komen.” 

“Het belang van verkle­den hangt af van feestje tot feestje” – Heiko

Denken jul­lie dat swin­gen pop­u­lair zal bli­jven? Of hoe zien jul­lie die toekomst?

Sep: “Het is zek­er niet tijdelijk. Veel mensen denken dat het nu zo ‘in’ is door de vin­tage­trend, maar dat is zev­er. De intrin­sieke kwaliteit­en van de dans en de muziek zijn naar mijn mening zo sterk dat het echt wel een bli­jver is. Je zou kun­nen zeggen dat de lindy­hop de nieuw­ste van de sociale dansen is, zoals de tan­go en sal­sa ook opkwa­men. Het is een oude, bij­na ver­geten vorm die nu opger­akeld is, en ik denk zek­er dat het niet zal verd­wi­j­nen.”

Fré: “De pop­u­lar­iteit sti­jgt, maar de inzet wordt wel klein­er. Nieuwere dansers ver­geten soms dat het veel vri­jwilliger­swerk is.”

Hoe ver­houden de swing­cul­tu­ur en de uit­gaan­scul­tu­ur zich? Zijn er vooral ver­schillen of ook overeenkom­sten?

“Swing­cul­tu­ur was vroeger de main­stream­cul­tu­ur” – Sep

Sep: “Swing­cul­tu­ur was vroeger de main­stream­cul­tu­ur, in die tijd. Heel veel ele­menten van de heden­daagse pop­u­laire cul­tu­ur zit­ten ook in de swing. Maar smaak, muziek, dans … evolueren. Mod­erne muziek­sti­jlen hebben ook hun out­fits en attribut­en. Vanu­it klassiek per­spec­tief kan je dat moeil­ijk sti­jlvol noe­men, maar voor hen is dat sti­jl. Zij denken dan waarschi­jn­lijk dat wij oubol­lig zijn. Maar tegelijk­er­ti­jd is jumpen de charleston van van­daag.”

- In The Mood: Waar is goede oude tijd toen de troepen wer­den geën­ter­taind door Glenn Millers schaamteloze catchy instru­men­tals, waar­na ze al shak­end de nazi’s kon­den gaan afschi­eten?

- Sing Sing Sing: Iro­nisch genoeg door Ben­ny Good­man vereeuwigd in een ver­sie zon­der zang.

- Why don’t you do right?: Luis­ter vooral naar de oor­spronke­lijke en inspir­erende ver­sie, getiteld ‘The Weed Smoker’s Dream’.

- One O’Clock Jump: Lang voor de jump­style sprong men al mee met de grooves van een genie genaamd Count Basie.

- It Don’t Mean a Thing (If It Ain’t Got That Swing): Ondanks de lange titel werd dit toch nog een hit­je voor Duke Elling­ton. Maar hey, het rijmt met swing, wat wil je nog meer?