Taylor’s Version

Tayloveral

T‑Swizzle, zoals ze onder rap­pers bek­end is, is volledig terug van (nooit) wegge­weest. Sinds de sur­prise releas­es van haar laat­ste twee orig­inele albums ‘Folk­lore’ en ‘Ever­more’ is Tay-Tay weer alomte­gen­wo­ordig op Spo­ti­fy. Haar nieuw­ste album, de heruit­gave van het bij­na tien jaar oude album ‘Red’ brak meteen al het Spo­ti­fy-record voor meest gestreamde album van een vrouwelijke arti­est. Wat fans en niet-fans meteen aantrekt in deze klassiek bestem­pelde break-upplaat is de vol­wassen­heid die de her­w­erk­ing uit­straalt. Tay­lor kreeg jaren­lang kri­tiek in de media omdat ze al haar num­mers en albums zou baseren op haar break-ups en op die manier haar (ex-)partners oneer­lijk zou behan­de­len. Wat echter meteen opvalt bij ‘Red (Taylor’s ver­sion)’ is hoe de afs­tand van tien jaar ervoor gezorgd heeft dat Tay­lor deze nar­ra­tive in zijn con­text kan plaat­sen en haar luis­ter­pub­liek gezel­lig − en ein­de­loos hartver­scheurend − mee­neemt op deze ther­a­peutis­che reis.

Scooter sucks

Waarom nu die “(Taylor’s Ver­sion)” achter de naam? Hier­voor is het nodig even uit te zoomen en te kijken naar de (Amerikaanse) muziekin­dus­trie in zijn geheel. De manier waarop veel arti­esten aan fond­sen ger­ak­en om hun muziek te pub­liceren, muziekvideo’s te mak­en, te touren, enzovoort, is aan de hand van con­tracten bij platen­la­bels. Die geven dan geld aan de arti­esten in ruil voor de zoge­naamde ‘mas­ter record­ings’ (of ‘mas­ters’) van hun muziek. Dat wil zeggen dat ze de auteursrecht­en van een num­merop­name bezit­ten, maar niet van het lied op zich. Die mas­ters wor­den gebruikt op Spo­ti­fy, in adver­ten­ties, films, enzovoort. Ze ver­di­enen dus eigen­lijk goed geld. Het label mag dan doen met die muziek wat ze willen, zon­der de arti­est te moeten informeren.

De afs­tand van tien jaar zorgde ervoor dat Tay­lor deze nar­ra­tive in zijn con­text kan plaat­sen

Het is echter wel ver­plicht de arti­est eerlijk te ver­goe­den voor elk gebruik van hun muziek. Arti­esten kun­nen in veel gevallen hun mas­ters terugkopen na x‑aantal jaar, door­gaans na tien jaar. Tay­lor Swift bracht zo haar eerste zes albums uit onder het platen­la­bel Big Machine Records (BMR). In novem­ber 2018 ruilde Tay­lor BMR in voor Repub­lic Records, waar ze feit­elijk als onafhanke­lijke arti­este fungeert. In juni 2019 koopt Scoot­er Braun, eige­naar van Itha­ca Ven­tures, BMR op. Hier­mee koopt hij ook de mas­ters van Tay­lor Swift op, en dus ook de macht om met haar eerste zes albums te doen wat hij wil. Tay­lor zelf heeft echter nooit de mogelijkheid gehad om die mas­ters voor de verkoop van BMR terug te kopen, en Scoot­er weigert dan ook om haar die kans te geven. Dick move dus. Swift en Braun had­den eerder al pro­fes­sionele en per­soon­lijke con­flicten. Dat Braun haar fel­begeerde mas­ters opkocht beschri­jft ze zelf als “worst case sce­nario”.

Queen’s Gambit (Taylor’s Version)

De gehele auteursrecht­en­saga vin­dt ini­tieel plaats achter ges­loten deuren. Nadat Tay­lor keer op keer botst op con­tractuele oneer­lijkhe­den en ambigue non-dis­clo­sure agree­ments, besluit Swift om weg te stap­pen van het tox­is­che web van BMR en Scoot­er Braun. Zo ging ze niet in op het voors­tel waar­bij ze voor ieder nieuw album de recht­en van een oud album zou kun­nen kopen. Een idee dat gebaseerd is op een uit­geputte melkkoe. In plaats daar­van tek­ende ze bij de ‘Uni­ver­sal Music Group’, waar­bij ze de garantie kri­jgt dat ze eige­naar is van al haar toekom­stig werk.

Miss Swift stelt met haar herop­names een ste­vig prece­dent

Daar­naast is ze haar eigen muziek begin­nen herop­ne­men om zo nieuwe mas­ters te creëren, die hele­maal van haar zijn. Op die manier her­wint ze het eige­naarschap over de num­mers die ze op de grond van haar slaap­kamer geschreven heeft, maar daalt ook de waarde van de mas­ters die in Brauns bez­it zijn. De Amerikaanse pers springt op het deba­cle tussen Swift en Braun. Het lijkt haast alsof de volledi­ge show­busi­ness kleur moet beken­nen en een kamp moet kiezen. Het zet de dis­cussie over auteursrecht­en en de ethis­che codes in de muziekin­dus­trie echter wel op de kaart. Miss Swift stelt met haar herop­names een ste­vig prece­dent en moedigt jonge arti­esten op die manier aan op te komen voor hun recht­en.

Loving her is Red

De keuze om albums opnieuw op te nemen werd door investeerders ini­tieel weggezet als een absurd busi­ness­plan, maar zij had­den duidelijk geen besef hoe trouw en kop­pig de gemid­delde doorgewin­ter­de Swiftie is. Weinig arti­esten hebben zo’n oprechte en slimme band met hun fan­base als Tay­lor Swift. Zo selecteert ze bij de release van een nieuw album steeds eigen­handig een groep­je trouwe fans − die vaak al jaren toegewi­jde fanpagina’s run­nen − voor een exclusieve en geheime lis­ten­ing par­ty, soms zelfs bij haar thuis. Daar­naast heeft ze de gewoonte om fans te ver­rassen. Haar unieke gave om con­stant tip­jes van de sluier te licht­en, houdt de fans uiter­mate alert. Als het brood­kruimel­spoor van Hans en Gri­et­je laat ze over­al east­er eggs achter. Een east­er egg is soms een kleine knipoog naar trouwe fans met ver­wi­jzin­gen naar eerdere num­mers, maar vaak zijn het hints naar toekom­stige plan­nen. Ze zijn te vin­den in video­clips en Insta­gram­posts, maar ook in excen­trieke mer­chan­dis­ing, out­fits en zelfs de kleur van haar nag­el­lak. Fans voe­len de zorg en liefde die in de teasers kruipen. Ze appre­ciëren het ein­de­loze oog voor detail. Maar vooral: ze speculeren erop los.