T.A.R.D.I.S.


"It's bigger on the inside!" Elk nieuw personage dat binnenstapt in de T.A.R.D.I.S. wordt consequent op dezelfde manier perceptief. En dan volgt voor hen ook de logische vraag: "Hoe kan dat?"

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 17/02/2019 – 14:06 door Nicky Van­degh­in­ste

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

In de serie Dr. Who reist The Doc­tor al 56 jaar rond in zijn T.A.R.D.I.S. Voluit geschreven staat T.A.R.D.I.S. voor Time and Rel­a­tive Dimen­sion in Space, en ziet eruit als een van die blauwe Britse poli­tiehok­jes die in het Verenigd Koninkrijk in gebruik waren tot in de jaren twintig. Het reist niet alleen tot in de ver­ste hoeken van de ruimte, maar ook in de tijd. Maar de meest eige­naardi­ge eigen­schap van de T.A.R.D.I.S. is de beste. Elk per­son­age dat er voor het eerst bin­nen­stapt kan niet anders dan het opmerken: “It’s big­ger on the inside.” De buitenkant is zoals gezegd een klein poli­tiehok­je, maar eens door de deur, is er een zee van ruimte. In som­mige aflev­erin­gen werd zelfs getoond dat er gan­gen zijn die oneindig ver rijken.

Het enige antwo­ord hierop dat we van The Doc­tor kri­j­gen, dat onder­tussen al van de jaren zes­tig dateert, stelt dat de T.A.R.D.I.S.-politiedoos slechts een toe­gang tot een vierde dimen­sie is en dat er bij de bin­nen­ste deur een omk­er­ing gebeurt van tijdsvooruit­gang. Spi­jtig genoeg geeft geen enkele regen­er­atie van The Doc­tor een meer uit­ge­brei­de of ver­staan­bare uit­leg van deze dimen­sion­ale eige­naardigheid. Gelukkig is er nog onze eigen Doc­tor Scham­per­stein!

X‑as en y‑as

Wan­neer we er enige lit­er­atu­ur op nalezen, want er zijn ver­schil­lende bron­nen over de vraag hoe de T.A.R.D.I.S. grot­er kan zijn aan de bin­nenkant, komt het con­cept van een vierde dimen­sie wel vak­er terug. De meeste mensen kun­nen zich echter enkel een wereld met drie dimen­sies inbeelden. Stel dat we in een tweed­i­men­sion­ale wereld zouden lev­en, dan bestaat er enkel de the­o­retis­che x- en y‑as om op voort te bewe­gen. Als tweed­i­men­sion­ale jij een onoverkomelijk obstakelob­ject tegenkomt, vormt dat een prob­leem als je er niet omheen kan door vooruit of achteruit, of omhoog of omlaag te gaan. Als tweed­i­men­sion­ale jij dan plots *snakt naar adem* zijwaarts beweegt, dan wordt er van een hele nieuwe dimen­sie gespro­ken.

Dus, wat voor een tweed­i­men­sion­aal per­soon zo onbe­vat­telijk was, maar the­o­retisch toch mogelijk was voor ons man­net­je, is het voor ons net zo onbe­vat­telijk als er plots een vierde dimen­sie zou bijkomen. En zo zou er wat extra ruimte gecreëerd kun­nen wor­den bin­nen de T.A.R.D.I.S. Wat echter mist is een the­o­rie over hoe die vierde dimen­sie tussen de zes plankjes van het ruimte­vaart­tuig prak­tisch gevor­md zou wor­den.

Wormholes en witte muren

Een andere the­o­rie is dat de ingang van de T.A.R.D.I.S., dus het schat­tige poli­tiehok­je, eigen­lijk een por­taal of een worm­hole is. De inhoud zelf, met het interieur, de knop­jes en gan­gen, zou dan eigen­lijk een heel aparte locatie zijn, en enkel de buitenkant ver­plaatst zich in tijd en ruimte. Opnieuw is het­geen wat ont­breekt wel weer hoe je die worm­hole daar kri­jgt.

The­o­retisch gezien is het dus wel mogelijk om het big­ger on the inside te mak­en. Maar the­o­rie is zoals wel vak­er in de gevorderde fys­i­ca nogal moeil­ijk om te zetten in de prak­tijk. Als je dus zelf de drang hebt om meer ruimte te creëren in een locatie, zul je voor­lop­ig moeten berusten met de optie om de bin­nen­muren wit te schilderen.