Spongebob Squarepants: complotten op de zeebodem


Niet elke wetenschapper houdt zich bezig met proefbuizen, deeltjesversnellers of lasers. Dr. Schamperstein kiest voor een theoretische aanpak en baant zich een weg door formules, berekeningen en kennis om zijn licht te schijnen over een prangende maar absurde vraag.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 26/03/2020 – 23:30 door Pieter Beirens

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Elke stu­dent met een jeugd en een tele­visi­etoes­tel herin­nert zich wel ‘Sponge­bob Squarepants’, de avon­turen van een sociopathis­che spons die op de zee­bo­dem leeft. Bij iedereen die de serie heeft bekeken, kun­nen enkele prangende vra­gen bli­jven hangen zijn. Hoe kan Goo Lagoon, een onder­wa­ter­meer, zelfs bestaan? Waarom wan­de­len de vis­sen in plaats van te zwem­men? En wat is er in god­snaam aan de hand met het weer in Bikini­broek?

Gelukkig hebben we het inter­net. Een won­der­mooie, veron­trustende plaats waar mensen graag hun tijd best­e­den aan het oplossen van mys­ter­ies. Bij deze helden van de eru­di­tie vin­den we alvast het antwo­ord op een van onze vra­gen: water onder water. Blijk­baar zou het meer uit bri­jn­wa­ter bestaan, water met een zware den­siteit aan zout. Dat zout onder­schei­dt het bri­jn­wa­ter van de rest van het zee­wa­ter en vormt effec­tief kleine meert­jes op de bodem van de oceaan. Mys­terie opgelost? Niet echt. 

Light my fire

Mocht het onder­wa­ter­meer het enige vreemde fenomeen zijn dat zich afspeelt in Bikini­broek, dan zou bri­jn­wa­ter inder­daad het logis­che, maar saaie antwo­ord op onze vraag zijn. Gelukkig zijn er genoeg absur­diteit­en aan de gang om wat dieper te kun­nen graven. Hoe het komt dat er soms gewoon wind waait op de bodem van de oceaan. Of de vis­sen die wan­de­len, bijvoor­beeld. Een naïeve leek zou deze zak­en wegzetten als cre­atieve keuzes of fouten van de schri­jvers, maar de leken zijn natu­urlijk fout. Er is iets veel sin­is­ter­ders aan de hand. 

Op een bepaald moment zit­ten Sponge­bob en Patrick Ster, de zeester, bij een vuur. Patrick is nog niet klaar met de banaliteit van vuur onder­wa­ter op te merken, of het vuur gaat plot­sklaps uit. Dit is geen spon­tane fout of incon­sis­ten­tie, het lijkt meer op een bewuste keuze om Patrick en Sponge­bob te over­tu­igen dat ze wel degelijk onder water zit­ten, en er dus niets is om zich zor­gen over te mak­en. Niets is min­der waar. 

The Nuclear Option

Nu we weten dat er ergens een com­plot moet zijn om de ware aard van Bikini­broek te ver­ber­gen, onder andere via het uit­doven van kam­pvuren, kun­nen we ook achter­halen wie erachter zit. Net als elke goede com­plot­the­o­rie komen we uit bij: de Amerikaanse over­heid. Het onder­wa­ter­stad­je van Sponge­bob bevin­dt zich namelijk onder Biki­ni, een atol (ringvormig eiland, red.) in de Stille Oceaan. Een rustige eilan­den­groep die ook de locatie was van Amerikaanse nucle­aire wapen­testen na de Tweede Werel­door­log. Je zou kun­nen zeggen dat die atoomwapens een lang­durig, kli­ma­tol­o­gisch effect hebben gehad. Dat zou alles van wan­de­lende vis­sen tot vreemde weer­fenome­nen verk­laren, maar het gaat nog dieper. 

Net als elke goede com­plot­the­o­rie komen we uit bij: de Amerikaanse over­heid

De Amerika­nen zijn duidelijk nog niet klaar met Bikini­broek. Als ze daar gewoon hun wapens had­den uit­getest, waarom zouden ze dan nog de moeite doen om op het per­fecte moment dat kam­pvu­urt­je uit te doven? Bikini­broek was niet gewoon het onschuldige slachtof­fer in de naoor­logse race naar kern­wapens, ze was het doel­wit. Een stuk­je zee­bo­dem dat moest dienen als test­grond voor wat hun wapens alle­maal kon­den, en tot op van­daag nog nauwlet­tend in de gat­en gehouden wordt.  

We kun­nen alleen maar raden wat de Amerika­nen kon­den bereiken met hun boven­natu­urlijke mogelijkhe­den. Als ze wind onder water kun­nen bren­gen en vis­sen zelf­be­wust en zelfs tweebe­nig mak­en, wat kun­nen ze dan niet doen? Blijk­baar mag het absolu­ut niet geweten zijn, als ze hun aan­wezigheid zelfs voor een spons en een zeester moeten ver­ber­gen.