Spoiler alert

Enkele weken gele­den vroeg iemand me wat ik deed in het lev­en. Zij, een Oost­en­rijkse van eind de twintig, woont in Brus­sel en bevin­dt zich in de hogere rangen van een Europese organ­isatie. Ik vertelde haar aan­vanke­lijk vrij trots dat ik net aan mijn tweede mas­ter­diplo­ma zou begin­nen. Ze vol­gde op met de stan­daard opvol­gvraag: wat ik dan met mijn diploma’s zou doen. Eigen­lijk weet ik dat nog niet. Met ervar­ing in ver­schil­lende organ­isaties in een aan­tal sec­toren en mijn papiert­jes van de uni­ver­siteit heb ik mijn opties wijd open liggen, en daar ben ik vrij trots op. De Oost­en­rijkse daar­ente­gen kon geen duidelijkere frons op haar gezicht tov­eren. Weet ik dan hele­maal niet waar ik naar­toe ga? Heb ik dan geen plan? Ze probeerde me wan­hopig een angst voor mijn onzekere toekomst aan te prat­en. Er ontstond bij haar paniek in mijn plaats.

Ze probeerde me wan­hopig een angst voor mijn onzekere toekomst aan te prat­en.

Nu verwacht je dat hier een uiteen­zetting vol­gt over hoe ik sinds­di­en begonnen ben aan een vijf­jaren­plan om mijn per­fecte toekomst uit te bouwen. Toen ik zeven­tien jaar was zou ik in vier jaar een mas­ter behalen in de grafis­che vor­mgev­ing en daar­na aan de slag gaan als free­lancer. Hoewel ik ges­tart ben aan het KASK, vol­gde ander­half jaar lat­er het oordeel dat ik dan toch onvol­doende tal­ent had en ik beter mijn plan zou aan­passen. Toen ik negen­tien was zou ik dus in vier jaar een mas­ter in de bestu­urskunde halen, me niet te veel lat­en aflei­den en flink stud­eren, en daar­na waarschi­jn­lijk ambte­naar wor­den. Spoil­er alert: we zijn vijf jaar verder en ik ben geen ambte­naar. Het oordeel over mijn the­sis was dat ik er miss­chien beter nog een jaar tijd mee zou door­bren­gen.

Had je me vijf jaar gele­den gezegd dat ik nog in dichte aan­rak­ing zou komen met het stu­den­ten­leven, door Europa zou reizen als jon­geren­verte­gen­wo­ordi­ger, zou schri­jven voor een stu­den­ten­blad en zou begin­nen aan een tweede mas­ter­diplo­ma, had ik je gek verk­laard. En dan ver­tel ik negen­tien­jarige Nicky nog liev­er niet dat ik onlangs in een rave cave was, zat gewor­den ben tij­dens een spel­let­je Lev­ensweg en naar de Beiaard­can­tus ben geweest. De Beiaard­can­tus! Mijn mis­luk­te plan­nen hebben me her­haaldelijk de dieperik in gesleurd. Er zijn veel tra­nen gevloeid en ik heb lang moeten nadenken over wat ik in god­snaam zou doen eens alles anders uit­draaide dan ik wou. Maar de din­gen die de afgelopen jaren fan­tastisch maak­ten waren ook aller­minst voorzien.

Vroeger focuste ik maar al te graag op mijn doe­len, en dan nog het meest op diegene die ik niet haalde. Ik zeg niet dat ik tegen­wo­ordig al mijn geld er tege­naan gooi en mij niets van mijn studiepun­ten aantrek. Ik leef wel in het nu wetende dat er een toekomst komt. Een toekomst waar­voor ik best studeer en geld aan de kant zet, maar die nog alle kan­ten uit kan. Eerder dan doe­len, probeer ik me steeds mijn waar­den voor ogen te houden. Ik wil een goede vriendin zijn voor mijn omgev­ing, een ver­schil mak­en door mijn engage­menten en stud­ies, en plezi­er mak­en. Ik weet niet in welke richt­ing deze waar­den me zullen lei­den, maar zeg het me alsje­blieft ook niet. Het zou de ver­rass­ing ver­pesten.