“Soms is het allemaal wat te proper”

‘Inner Stranger’ is onder­tussen al de vierde langspel­er van de rock­groep uit Ter­nat en dat kan al tellen, gezien de man­nen zelf nog maar halver­wege de twintig zijn. “We wilden terug naar de pure feel van het begin: twee gitaren en veel energie”, vertelt front­man Lenny Crabbe. Dat ze zich daar­bij niet lat­en lei­den door wat al dan niet zou pakken bij het grote pub­liek, staat ook voor gitarist Math­ias Declerq buiten kijf. “Ik kan me niet inbeelden dat we een andere richt­ing zouden inslaan, omdat dat nu pop­u­lair is. Ook toen we op veer­tien­jarige leefti­jd begonnen, zijn we daar totaal niet mee bezig geweest.” Crabbe is het vol­mondig eens. “Ik denk dat veel arti­esten daar nochtans wel mee zit­ten: hoe groot is de kans dat deze sti­jl zal inslaan? Anderz­i­jds hoor je tegen­wo­ordig genoeg pop­u­laire arti­esten die hun zin doen. Kijk naar The War On Drugs, die gewoon num­mers van negen minuten mak­en die ook op de radio wor­den ges­me­ten. Of dichter bij huis Trig­gerfin­ger, die jaren voor een bak bier hebben gespeeld zon­der dat ze bek­end wer­den, puur voor het plezi­er. Het hoeft dus niet alle­maal vol­gens dat stramien te gaan.”

“Ik kan me niet inbeelden dat we een andere richt­ing zouden inslaan, omdat dat nu pop­u­lair is”

Een lijn die dus wordt door­getrokken op ‘Inner Stranger’, waar­bij ook achter die titel niet veel moet gezocht wor­den. “Er is geen heel denkpro­ces aan te pas gekomen, de naam van de plaat was er gewoon ineens”, verk­laart Crabbe. “Voor mij ver­wi­jst dat naar het moment dat je te zek­er wordt van jezelf, alles op zijn plaats lijkt te zit­ten en je onbe­wust wat begint te min­deren. Tot er opeens iets gebeurt waar­door je com­pleet van je stoel wordt geblazen en een beet­je een vreemde wordt in alles wat daar­voor vanzelf­sprek­end leek.”

Soloproject

De tijd waarin ze als veer­tien­jari­gen Humo’s Rock Ral­ly won­nen, ligt onder­tussen al zo’n tien jaar achter ons – eve­nals hun vorig optre­den op de Kick Off. En muziek is in die tijd alleen maar braver gewor­den, aldus Crabbe. “Ik hou van bands met energie, die zich elke sec­onde geven. Soms is alles wat te prop­er. Ik heb ooit eens van onze bassist een plaat van Fid­lar in mijn han­den gekre­gen en dacht: dat is wat ik mis. Dat is excit­ing, span­nend, dat klinkt voor de kloten en ze spe­len slechts de helft van de tijd juist, maar dat maakt niet uit.” Declerq: “Het is een band die wat past bij onze filosofie: niet te serieus en op het podi­um vooral gewoon gáán.”

Voor wie geen vier jaar geduld heeft om op de vol­gende plaat te wacht­en: geen nood. Crabbe is namelijk zelf met een solo­pro­ject bezig. “Als band zijn we eigen­lijk nooit echt in zee gegaan met andere muzikan­ten of pro­jecten, maar nu ik aan een solo­plaat ga werken, gaat het de eerste keer zijn dat ik dat wél ga doen en een live­band op poten ga moeten zetten.” Ook de num­mers die hij gaat uit­bren­gen, zullen niet per se passen in het kraam van Freaky Age. “Ik heb doorheen de jaren wel wat num­mers aan de kant gehouden, omdat dat iets was dat niet paste bin­nen de con­text van wat we toen deden als groep. Ik kijk er naar uit, maar heb tegelijk­er­ti­jd ook wat schrik omdat het iets nieuws is. Al kan het ook alleen maar inter­es­sant zijn voor mij als songschri­jver.”