Slaaf van de wolk

Als stu­dent moraal­weten­schap­pen word ik gebom­bardeerd met het woord deter­min­isme. Elke prof vin­dt een manier om de beangsti­gende term te lat­en vallen. De vri­je wil lijkt door tal­loze aspecten, eigen aan het lev­en, beknot te wor­den: door de genen van mijn vooroud­ers en hun opvoed­ing. Of door een grotere struc­tu­ur: het kap­i­tal­is­tisch sys­teem. Een com­plex dat niet alleen onze economis­che en sociale kansen bepaalt, maar ook een rol speelt in de opstelling van de nor­men- en waar­den­waaier in ons lev­en. Maar ook het schoolbestu­ur van de UGent, met rec­tor Rik als troon­bezit­ter.

Het is een inter­es­sante denkoe­fen­ing om na te gaan welke zak­en me op dagelijkse basis deter­mineren. Ik zoek hier­bij naar con­crete, zicht­bare ver­schi­jnse­len. Het vluchtige object ‘de wolk’ schi­et me te bin­nen. Die verza­mel­ing van uiterst peti­eterige water­drup­pelt­jes of ijskristal­let­jes, eventueel een men­gel­moes van bei­de, heeft een uitwerk­ing op mijn dag. Eve­neens op die van jou. Neen, het is niet de regen die me somber kan mak­en. De wolken beïn­vloe­den welke activiteit­en ik die dag doe. Daar­naast bepalen ze mijn gemoed­stoe­s­tand. Roze wolken mak­en me onmid­del­lijk opge­to­gen. De gri­jze vari­ant daar­ente­gen hebben een sluimerende melan­cholis­che invloed. Weg met dat gezag!

Ik zoek een wolk die in de ver­ste verte op Theo Franck­en lijkt

De deter­min­is­tis­che uitwerk­ing van de wolken is benauwend. Daarom probeer ik de drukkende rol van de wolk vanaf van­daag omver te wer­pen en te over­sti­j­gen. De wolk kan immers zo zwierig zijn. Dit illus­treer ik met twee voor­beelden.

Het eerste voor­beeld bevat een kwellend gesprek. Wan­neer ik geforceerd word in gesprek te gaan met een dikke nek die hopeloos beweert ration­eel ruim­denk­end te zijn. Vanaf nu staar ik voor me uit, mijn blik kaarsrecht gericht naar de wolken. Een soort anti-mind­ful­ness moment. Een activer­ing van de automa­tis­che piloot van mijn brein. De een­tonige lucht is de ide­ale onder­s­te­un­ing hier­voor.

Daar­naast kun­nen wolken een inspi­ratiebron zijn. Ik probeer fig­uren te herken­nen, de lucht is een pot goud vol con­ver­sa­tieon­der­w­er­pen. Ik kan dit ook naar mijn hand zetten. Ik zoek bijvoor­beeld een wolk die in de ver­ste verte op Theo Franck­en lijkt en toon hem aan mijn gesprekspart­ner. Ver­vol­gens begin ik mijn haat voor de N‑VA te uiten. Aanslui­tend kan ik mijn afschuw voor radi­jzen over­bren­gen, aangezien de wolk met bei­de overeenkom­sten ver­toont. Het is dé ide­ale aan­lei­d­ing om tirades of scheld­par­ti­jen te starten.

Daarom hou ik vanaf van­daag zoveel van de wolk, ook in zijn niet-roze vorm. De wirwar van wolken bekoort me ieder moment. Hopelijk doet hij dat nu ook bij jou. Kijk naar boven, ook al zijn we hier bene­den soms al met te veel.