Scrollen door de hoofdpunten


De tijden waarin de journalist in volledige anonimiteit leefde zijn voorbij. Ze zijn tegenwoordig overal op sociale media aanwezig. Maar hoe is dit gekomen en wat betekent dit voor kranten en nieuwszenders?

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 13/10/2025 – 7:44 door Emi­lie De Win­neSarah Van Crom­bruggenEl­la Pauwels

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Een turbulente geschiedenis van de krant

Voor­spellin­gen over de toekomst van kran­ten zijn lastig, maar het verleden leert dat de krant al vak­er onder druk heeft ges­taan. De eerste krant rolde van de drukpers in 1656 waar­na ze tot 1920 genoot van een monop­o­lie op het nieuws. Het was de radio die deze monop­o­lie voor het eerst onder druk zette. Zijn komst was rev­o­lu­tion­air, waar­door al snel elk huishouden erover beschik­te. In tegen­stelling tot een krant, kon er via de radio meerdere updates plaatsvin­den door de dag heen en kon het nieuws veel sneller gebracht wor­den. Met radioseg­menten van enkele minuten werd het zaad­je van short-form con­tent geplant, waar­door het makke­lijk­er werd voor het gewone huishouden om nieuws te con­sumeren. Dit creëerde de eerste vorm van con­cur­ren­tie voor de tra­di­tionele kran­ten, waar zij ver­vol­gens op inspeelden met grotere kop­pen en meer catchy titels.  

Rond 1990 met de kabel­tele­visie, kwam het fenomeen zap­pen van de grond, de voor­lop­er van het doom­scrollen

In 1950 kwam dan de tele­visie met het tele­visiejour­naal waar­door ze aan een hoog tem­po nieuws kon­den delen met bijhorende beelden. De nieuwsankers bin­nen de uitzend­ing zorgden voor een toen­e­mende focus op de per­soon van de ver­slaggev­er. De inburg­er­ing van het jour­naal bracht een nieuw dagelijks rit­ueel voor het gezin. Kran­ten speelden op deze nieuwe con­cur­rent in door zich meer te focussen op het schri­jven van diep­gaan­dere stukken, gezien zij niet met die snel­heid kon­den con­cur­reren. Rond 1990 met de kabel­tele­visie, kwam het fenomeen zap­pen van de grond, de voor­lop­er van het doom­scrollen. Dit verko­rte de aan­dachtss­panne van het pub­liek en sound­bites, korte stuk­jes van 10 sec­on­den die de aan­dacht gri­jpen, deden voor het eerst bij politi­ci hun intrede. 10 jaar lat­er ontstond het inter­net wat het nieuws nog ver­snelde en vanaf 2010 werd sociale media ook belan­grijk­er. Al zou het tot 2019 duren met de explosie van Tik­Tok dat nieuwsredac­ties zich begonnen te focussen op short-form nieuws­con­tent.  

 

Het gevecht om aandacht

De snel­heid waarin nieuws gepro­duceerd en ver­spreid wordt is dus geen nieuw fenomeen en de tra­di­tionele media zullen hierin ook bli­jven veran­deren. Met een steeds kor­ter wor­dende aan­dachtss­panne van het pub­liek, wordt het ook lastiger om de aan­dacht van mensen te trekken en hier goed op in te kun­nen spe­len. Een nieuws­film­p­je van een min­u­ut moet het opne­men tegen een stroom van geper­son­aliseerde con­tent door algo­ritmes, die nauwkeurig bepalen hoeveel sec­on­den een video max­i­maal mag zijn om je te ver­mak­en. Om de aan­dacht van de toeschouw­er erbij te houden, wordt er ook door nieuwskanalen zoals VRT NWS en vooral nws.nws.nws, de nieuws­vari­ant voor jon­geren, een stim­ulerend achter­grond­muziek­je met beat toegevoegd. Ver­vol­gens wordt dit ver­sterkt met over­gangsef­fecten tussen ver­schil­lende shots. Waar vroeger het nieuws van VRT werd ver­w­erkt tot korte video’s, is er nu een volledig aparte redac­tie die zelf mate­ri­aal verza­melt en hier con­tent over maakt. Zo wordt duidelijk dat ook achter de scher­men aan­passin­gen gebeuren aan de nieuwe media.

Iedereen tegenwoordig journalist?

De dig­i­tale rev­o­lu­tie die hand in hand ging met de ver­sprei­d­ing van de kleine appa­rat­en die aan onze han­den lijken vast­geli­jmd, schep­pen de impressie van een bredere toe­ganke­lijkheid tot ver­slaggeven. Zo vond er begin sep­tem­ber een serie van dodelijke protesten plaats tegen de cor­rup­tie onder lei­d­ing van de Nepalese regering. De onvrede barstte los nadat er vanu­it de regering werd besloten om ver­schil­lende sociale medi­akanalen te blokkeren. De youtu­ber WeHateTh­eCold die ini­tieel sfeer­beelden wou mak­en voor een reisvlog evolueerde naar een live reportage van het verzet tegen de Nepalese regering.

“Het is niet omdat iedereen een gsm in de hand heeft, dat iedereen een jour­nal­ist is” – Aurélie Bof­fé

Voor­beelden als deze bewi­jzen dat burg­er­jour­nal­istiek een alomte­gen­wo­ordig fenomeen is waar­bij er zelfs tij­dens nieuw­suit­zendin­gen gebruik wordt gemaakt van beelden die online wer­den gedeeld. Ondanks de zoge­naamde democ­ra­tis­er­ing van het jour­nal­istieke beroep, zijn er veel uitdagin­gen die vaak over het hoofd wor­den gezien. Aurélie Bof­fé, Tik­Tok-jour­nal­iste bij de VRT stelt: “Het beroep van jour­nal­ist is veran­derd, maar niet per se toe­ganke­lijk­er gewor­den.” Zij stelt dat veel skills die je van­daag nodig hebt in het beroep bij jon­geren gek­ender zijn. Echter wor­den vaardighe­den zoals kri­tisch denken vaak over het hoofd gezien. Ze zijn echter essen­tieel bin­nen ver­slaggev­ing. Zo stelt zij zelf dat het beroep van jour­nal­ist veel meer geëvolueerd is richt­ing fact check­ing en onder­zoek­sjour­nal­istiek. 

Niet iedereen zal dus meteen jour­nal­ist wor­den, maar nieuwe vor­men van ver­slaggev­ing zullen bli­jven opduiken. Ondanks dat de gemid­delde smart­pho­nege­bruik­er zich kan pro­fil­eren als jour­nal­ist, is de pro­fes­sionele ver­slaggev­er nog broodnodig in tij­den van mis­in­for­matie.