Scriptiescala

Yves Leterme: de financiële autonomie van de Belgische steden en gemeenten

Yves Leterme, recente staatsvad­er, en poli­tieke fam­i­lie van de nat­te dweil, is een van onze bek­end­ste en meest hoogge­plaat­ste alum­ni. ‘Club Finan­cial Con­trol Body’ van de UEFA, adjunct-sec­re­taris-gen­er­aal van de OESO, pre­mier van Bel­gië: de man heeft het alle­maal gedaan. Zijn car­rière wordt echter nog steeds over­schaduwd door de banken­cri­sis van 2008. Hierop was Leterme echter prachtig voor­bereid: hij bewees met zijn licen­ti­aatsver­han­del­ing dat hij kan zien waar er geld kan en moet bespaard wor­den.

Net zoals het alge­meen nut van deze the­sis (6/5 ster­ren) is ook de lees­baarheid beter dan verwacht, met slechts enkele uitsch­i­eters die weinig ver­rassend – vooral van economis­che – aard zijn (3/5). Indi­en hij even­veel tal­ent zou hebben gehad voor het onthouden van de tekst van de ‘Bra­bançonne’ als voor het vin­den van oplossin­gen voor gemeen­telijke defi­ci­eten, dan zou hij miss­chien nog pop­u­lair zijn geweest. (1/5 voor muzikaal tal­ent). Totaal: 3,5/5 Scham­per­ster­ren.

Marc Boone: Bourgondische staatsvormingsprocessen

De man, de mythe, de absolute leg­ende Marc Boone kon natu­urlijk niet ont­breken in deze scrip­tieduik. Zijn titanis­che proef­schrift telt wel 1600 bladz­i­j­den en is volledig geschreven op een oud­er­wetse typema­chine. Pro­fes­sor Boone onder­zocht de finan­ciële en soci­aal-poli­tieke achter­grond van het Bour­gondis­che staatsvorm­ing­spro­ces in Gent tussen 1385 en 1453. Want wat zijn Gentse his­tori­ci zon­der hun geliefde mid­deleeuwen?

Een schri­jf­sti­jl à la Joepie zal je echter niet vin­den in dit werk

Zij die niet weten wat dat inhoudt, hebben niet goed opgelet tij­dens het vak his­torische kri­tiek. De Bour­gondiërs waren namelijk zowat de Kar­dashi­ans van de vroeg­mod­erne tijd. Een schri­jf­sti­jl à la Joepie zal je echter niet vin­den in dit werk. Het is namelijk geschreven met hoogst acad­emisch taal­ge­bruik. Bij deze kri­jgt lees­baarheid ‑589/5. De kans dat iemand sterft als je het op hen laat vallen? 11/5. Finaal ver­dict: 3,5/5 Scham­per­ster­ren.

Mieke Van Herreweghe: Maken Manuele Bewegingen Taal?

Onze vicerec­tor, toen­ter­ti­jd stu­dente in Ger­maanse tal­en, brengt een klep­per van een doc­tor­aat op tafel. De kar­di­naal­rode voor­pag­i­na is meteen al een blik­vanger en wordt zeer sterk opgevol­gd met een gedicht als epi­graaf. Dit visueel aantrekke­lijke werk, dat overi­gens veel ver­helderende illus­traties bevat, kwam uit in 1996 en bespreekt de Ned­er­landse syn­taxis van jon­geren die reeds voor enige taalver­w­erv­ing doof waren. Het is een uitvo­erig onder­zoek dat ook fac­toren zoals dovenon­der­wi­js en ver­schillen tussen tal­en beschouwt.

Uit het voor­wo­ord blijkt meteen dat dit een onder­zoek is dat onze vicerec­tor nauw aan het hart ligt: haar dank­be­tuigin­gen zijn uit­ge­breid, maar ook ongelooflijk herken­baar. Ze begin­nen namelijk met de dis­claimer dat het dankwo­ord relatief laat tegen de dead­line geschreven is en er daarom miss­chien mensen in ont­breken. Deze lees­baarheid houdt aan doorheen het werk dat mooi gestruc­tureerd en glashelder is. Van de scrip­ties die hier bespro­ken zijn, lijkt dit dan ook de meest waarschi­jn­lijke kan­di­daat om voor het plezi­er gelezen te wor­den. Visuele aspect: 5/5, lees­baarheid: 4/5, beroer­ing van de ziel: 7/5. Finaal ver­dict: 4,5/5 Scham­per­ster­ren.

Braeckman: Darwin en de Eendenmosselen

Ook het brein achter de ontspan­nende sta­tion­sro­man van Her­ak­leitos schreef een PhD-paper. Prof. dr. Braeck­man filosofeert de pan­nen van de grot in achthon­derd bladz­i­j­den. Dat is ongeveer drie keer ‘The Hob­bit’! Hoofdthema’s zijn Dar­win, natu­ur, tijd, lev­end-zijn… en vooral vra­gen. Het gaat dus hele­maal niet over twee leuke dieren, zoals de cov­er laat ver­moe­den. Mis­lei­dende voor­pag­i­na: 1/5 Scham­per­ster­ren.

Mis­lei­dende voor­pag­i­na: 1/5 Scham­per­ster­ren

Als ons iets opvalt, is het allereerst dat Braeck­man bij­zon­der dankbaar is. Acht pagina’s dank en zon­der-jul­lie-had-ik-nooits. Zo vlot als hij zijn omgev­ing bedankt, vloeien ook de zin­nen in elka­ar over. Lees­baarheid kri­jgt dus 5/5 – voor een acad­emis­che tekst. Qua nut kan het een 1 of een 5/5 wor­den, afhanke­lijk van hoe vat­baar je bent voor hoofd- of exis­ten­tiële pijn. Tot slot heeft de paper een hoog je-moet-het-maar-bedenkenge­halte. Met tussen­ti­tels zoals ‘De natu­ur­the­ol­o­gis­che apolo­gie voor vooruit­gang en het opti­misme’ of ‘Een­den­mos­se­len, anti-ide­al­isme en afscheid van het chris­ten­dom’ ver­di­ent pro­fes­sor Braeck­man de ere­plaats voor orig­i­naliteit. Dit werk ver­di­ent in totaal 3/5 Scham­per­ster­ren.

Dirk Frimout: De meting van de zonne-intensiteit

Dirk Frimout, het Bel­gis­che equiv­a­lent van Yuri Gagarin, mag natu­urlijk niet ont­breken in deze korte opli­jst­ing. Toen de fac­ul­teit Inge­nieur­sweten­schap­pen en Archi­tec­tu­ur nog de fac­ul­teit der Toegepaste Weten­schap­pen heette, doc­toreerde deze zeil­er der ster­ren met een the­sis over de met­ing van de zonne-inten­siteit. Zijn mag­num opus stu­den­ti­co­sus omvat alles wat je zou verwacht­en: onlees­bare wiskundi­ge vergelijkin­gen, grafieken die het Atlas­ge­bergte jalo­ers zouden mak­en en doorsne­den van won­der­baar­lijke machines zoals de spec­trom­e­ter.

In zijn dankwo­ord eert Frimout uit­bundig het Bel­gisch Insti­tu­ut voor Ruimte-Aëronomie, kortweg het BIRA. Je zou voor min­der een traan­t­je van geluk weg­pinken, wetende dat hij daar lat­er zijn car­rière zou starten voor­dat hij uitein­delijk de ruimte zou verken­nen. Om deze the­sis te lezen heb je miss­chien geen raket nodig, maar wel min­stens een bach­e­lor in een exacte weten­schap naar keuze. De lees­baarheid ver­di­ent daarom max­i­mum een 2/5, het nut duidelijk een 5/5 als voor­lop­er van zijn car­rière. Deze the­sis wint echter over­duidelijk in de cat­e­gorie ‘nacht­mer­ries van wiskunde in het vijfde mid­del­baar’. Een welver­di­ende 3,5/5 Scham­per­ster­ren.