Schamperlab

Snif

Een goede lichaams­geur is het halve werk – en daarmee doe­len we niet op de goed­koop­ste spuit­fles deodor­ant van de Lidl. Het gaat om de natu­urlijke aroma’s die u uit­stoot – bij de een zal u die als aan­ge­namer ervaren dan bij de ander. Maar waarom twee mensen zich pre­cies tot elka­ar aangetrokken voe­len, valt niet geheel ration­eel te verk­laren. Niet­temin blijkt uit weten­schap­pelijk onder­zoek dat het bij aantrekking vooral om een chemisch pro­ces gaat. Daarom zeggen we dus dat er ‘chemie in de lucht hangt’ wan­neer twee per­so­n­en elka­ar duidelijk weten te beko­ren. Fac­toren die in het chemisch pro­ces mee helpen bepalen wie nu al dan niet aantrekke­lijk is, zijn omgev­ing – want iedereen lijkt meer sexap­peal te hebben op reis – uiter­lijk, ver­liefd­heid en geur.

Het geheim achter de lichaamsgeur

Wat betre­ft de laat­ste fac­tor, geur, spe­len vooral fer­omo­nen een belan­grijke rol voor de fysieke aantrekking tussen bei­de ges­lacht­en. Een­voudig gesteld zijn fer­omo­nen kleine organ­is­che mol­e­culen die door zoogdieren, en dus ook door de mens, via de huid en via het haar wor­den uit­geschei­den. Dat gebeurt over het alge­meen meer door het man­nelijke dan door het vrouwelijke ges­lacht. Hier­na kun­nen andere soortgenoten (lees: vrouwen) deze chemis­che bestand­de­len via de lucht waarne­men, met alle gevol­gen van­di­en. Fer­omo­nen beïn­vloe­den immers de sek­suele com­mu­ni­catie. Zo kan het voor­vallen dat het vrouwelijke reuko­r­gaan bij de waarne­m­ing van een man­nelijke geur fer­omo­nen reg­istreert en dat zou de man in kwest­ie een stuk aantrekke­lijk­er kun­nen mak­en. Ver­moedelijk is dit het­geen ons overk­wam toen we per toe­val de heer­lijke lichaams­geur van onze coör­di­na­tor opmerk­ten, waar­na we voor de rest van de avond niet meer van hem weg te slaan waren. Uitein­delijk besloten we dat er ongetwi­jfeld een par­fum van zijn lichaams­geur moest gemaakt wor­den. Maar hoe?

Recept voor het maken van een lichaamsgeurparfum

Om een prikke­lende lichaams­geur te bot­te­len hebben we in eerste instantie een lichaam nodig dat tot onze beschikking staat. Hier hebben we geluk, aangezien onze eigen­ste coör­di­na­tor geze­gend is met een lichaams­geur die naar ‘zoete wafels op zondag’ ruikt. Hoog tijd om uit te zoeken hoe we zo’n ver­lei­delijke geur voor eens en voor alti­jd kun­nen vast­leggen.

“Hij rook naar ‘zoete wafels op zondag’ ”

Stap 1. Zoek het geur­ingrediënt

Gelukkig voor ons was het niet moeil­ijk om ons proe­fkoni­jn te over­tu­igen mee te doen aan het exper­i­ment. Enkele avon­den op café gevuld met com­pli­men­t­jes over diens aro­ma en we zijn vertrokken. Een t‑shirt waarin ons proe­fkoni­jn zeven nacht­en ges­lapen heeft, dient als basis­in­grediënt voor het par­fum. Door het shirt enkel ‘s nachts te dra­gen zou het immers noch naar zweet, noch naar douchegel of deodor­ant ruiken, die in de regel de uitschei­d­ing van fer­omo­nen doen afne­men. Vac­uüm ingepakt in een plas­tic zak werd het shirt ons over­handigd, en tot onze grote vreugde bleek het na een week volledig van zijn lichaams­geur door­dron­gen te zijn. Tijd om tot het bot­te­len over te gaan dus.

“Tot onze  grote vreugde bleek het na een week volledig van zijn lichaams­geur door­dron­gen te zijn”

Stap 2. Maak een etherische olie

Een geur­loze olie vormt de basis voor het mak­en van een eigen par­fum. Nadat de ama­teur-par­fumeur bloe­men, blaad­jes en kruiden die hem of haar bevallen in een plas­tic pot heeft verza­meld, wordt deze vloeistof toegevoegd. Na ongeveer een week zou de geur van de plan­taardi­ge mate­ri­alen in de olie ver­vat moeten zijn. Dat heeft Wik­i­how ons althans wijs­ge­maakt. Als het lukt met bloemet­jes, dan moet dat met een van lichaams­geur door­dron­gen t‑shirt ook het geval zijn, zo oordeelden wij. Als basis voor ons par­fum kozen we voor druiv­en­pitolie, aangezien deze zelf de meest geur­loze is en boven­di­en de gewen­ste geur het langst bewaart. Zorgvuldig plaat­sten we het t‑shirt in onze pot, waar we ver­vol­gens een hele liter­fles druiv­en­pitolie bij goten. De vol­gende stap bestond eruit om onze pot met tal­loze lagen ver­shoud­folie te bedekken, zodat de geur onmo­gelijk zou kun­nen ontsnap­pen. Op een frisse en donkere plek, in een van onze kas­ten op de redac­tie, ver­stopten we ons mengsel zodat het pro­ces ongesto­ord zijn gang kon gaan.

Drie dagen lat­er brak het moment van de waarheid aan. Vol span­ning en hoop trokken we richt­ing redac­tie, waar we ent­hou­si­ast de lagen folie van de pot ver­wi­jder­den. Met de han­den gehuld in een paar gele poet­shand­schoe­nen begonnen we het shirt, dat intussen alle olie geab­sorbeerd had, uit te wrin­gen. Toen we hier­mee klaar waren en ein­delijk aan onze zelfge­maak­te olie kon­den ruiken, bleek deze helaas niet erg etherisch te zijn. Het aantrekke­lijke aro­ma van onze coör­di­na­tor was volledig opge­gaan in de nage­noeg onwaarneem­bare geur van plas­tic en druiv­en­pit­ten. De ont­goocheling was groot. Maar één ding wis­ten we nu wel zek­er: lichaams­geuren zijn gewoon­weg niet sterk genoeg om er een par­fum van te mak­en. Dan maar bli­jven snuffe­len aan de per­soon in kwest­ie.

Hypo­thetis­che stap 3. Maak het par­fum

Moest de berei­d­ing van onze etherische olie gelukt zijn, dan had­den we de laat­ste stap van ons exper­i­ment onder­nomen. Die zou bestaan hebben uit het men­gen van der­tig drup­pels van onze olie, zes eetle­pels alco­hol en drie eetle­pels bron­wa­ter; de per­fecte ingrediën­ten voor het creëren van het per­fecte lichaams­geur­par­fum. Helaas.