Oorspronkelijk gepubliceerd op 15/12/2019 – 14:33 door Antoon Van Ryckeghem
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
Gecensureerde hoofdredacteur
Donderdagavond, 12 december, vergadering van het Politiek en Filosofisch Konvent (PFK) over het al dan niet schorsen of uitsluiten van KVHV. Na de hele commotie rond de lezing van Jeff Hoeyberghs zijn er vanuit verschillende verenigingen binnen het PFK moties van wantrouwen gekomen. Wat er uiteindelijk beslist is, is wel van belang, maar niet voor deze edito.
Waar de PFK-statuten opgemaakt zijn met de gedachte om Schamper, toch de pers van de universiteit, een plaats in de vergadering te voorzien, zijn we donderdag weggestuurd. Dat de statuten op verschillende manieren geïnterpreteerd konden worden hielp niet, dus werd er dan maar gestemd over onze aanwezigheid. Schamper werd met een grote meerderheid uit de vergadering weggestemd.
De aanwezigheid van de pers zou de vergadering ernstig verstoren. Daar valt misschien wel wat voor te zeggen. Maar ondanks pogingen om geen quotes, namen of verenigingen naar buiten te brengen, en zelfs het voorstel om onze berichtgeving te laten nalezen, was onze aanwezigheid niet gewenst. Gelukkig mochten we wel aanwezig zijn bij de bekendmaking van de resultaten, ook al zouden we die tien minuten later toch ontvangen.
Persvrijheid geniet een brede steun, maar jammer genoeg maar tot op een bepaald punt. Als de werking van wat een openbare vergadering zou moeten zijn in gevaar komt omdat het studentenmagazine meeluistert, is persvrijheid ineens een flexibel begrip.
Persvrijheid is een flexibel begrip geworden
De PFK-statuten zijn opgemaakt om Schamper erbij te hebben, maar werden gebruikt om ons buiten te gooien. De flexibele interpretatie van statuten om de pers er toch maar niet bij te hebben is méér dan jammer, het is verontrustend.
Ik dacht dat we in België, en al zeker aan de Gentse universiteit, de pers niet als vijanden zien. Maar als ik naar de huidige wantoestanden kijk, waan ik me – met enige zin voor overdrijving – haast in China. Als ik in mijn arm knijp, bevind ik me echter nog steeds op Gents grondgebied.
Geen sneer naar individuen of verenigingen, maar hopelijk herhaalt zo’n hypocriete toestand zich niet meer.