Revolutionary Road

Bij­na zon­der dat je je er hele­maal bewust van bent, nadat je zo’n tien minuten ongeduldig in je the­ater­stoel hebt gezeten, neemt Rob­by Cleiren, snel gevol­gd door Jolente de Keers­maek­er, het woord. Vanaf dan is het eigen­lijk twee uur lang meegenomen wor­den in een ver­haal zo banaal dat het spe­ci­aal wordt. ‘Rev­o­lu­tion­ary Road’ gaat om gewone mensen die keuzes mak­en en daar vrede mee moeten zien te mak­en. Ivana Noa en Flor Van Sev­eren inter­preteren meester­lijk April en Frank Wheel­er, het kop­pel dat cen­traal zal staan in dit relaas. De Wheel­ers hebben een pri­ma lev­en­t­je opge­bouwd voor zichzelf. Twee kinderen, een huis, een tuin. April probeert een actrice te zijn en Frank heeft een vage baan ergens in mar­ket­ing of data ana­lyt­ics. De the­matiek van ‘Rev­o­lu­tion­ary Road’ is in tegen­stelling tot wat de naam zou impliceren niet rev­o­lu­tion­air. Het is een typ­isch ver­haal over vast komen te zit­ten in een burg­er­lijk lev­en en over de druk van sociale verwachtin­gen. Met als cen­trale knelpunt het grote con­flict van of kiezen voor jezelf en jezelf vin­den of niet weglopen van je ver­ant­wo­ordelijkhe­den die je hebt geschept in dat rigide burg­er­lijke lev­en. Maar ‘Rev­o­lu­tion­ary Road’ vertelt dit bek­ende ver­haal met zulke scherpe dialo­gen en strak acteer­w­erk, naast een sim­plisme in het decor die de hele voorstelling ten goede komt dat je er toch in wordt meege­zo­gen. Het is zo sim­pel herken­baar, alle inter­ac­ties en alle ongezegde impli­caties zo volkomen banaal dat de hele zaal meer­maals tevre­den lacht als een vad­er die trots is op zijn eigen grap. 

Vanaf dan is het eigen­lijk twee uur lang meegenomen wor­den in een ver­haal zo banaal dat het spe­ci­aal wordt

Maar bon, het antwo­ord dat April en Frank for­muleren is dat ze naar Par­i­js zullen ver­huizen en dat zal geheid al hun prob­le­men oplossen. Omdat zoals de Wheel­ers zelf benoe­men: “Wie je bent wordt ontk­end in dit soort lev­en!” Hun vrien­den Jef en Mil­lie Camp­bell begri­jpen deze besliss­ing niet. 
Uitein­delijk zou ik zeggen dat de kern van het con­flict ligt in dit stuk­je dialoog:
Frank: “Ik ben nog nooit ergens voor gegaan? (…) Ik loop ten­min­ste niet weg van mijn ver­ant­wo­ordelijkheid!”
April: “Wel van het lev­en dat je eigen­lijk wil lei­den!”

Als het ver­haal en de the­matiek je niet zo aanstaat dan zou ik alsnog zeggen dat ‘Rev­o­lu­tion­ary Road’ nog steeds aan­raden voor de tech­nis­che uitvo­er­ing. Het fascinerend­ste is dat vier acteurs met enkel een paar decorstukken en com­pleet ont­brek­ende coulis­sen toch alle­maal ver­schil­lende kli­mat­en en ruimtes weten te schep­pen. Op het toneel staan wel­geteld twee stoe­len, een tafel en een bank, met daarachter wat semi-transparante witte gordi­j­nen die om de zoveel tijd weer hal­fopen staan. De acteurs kle­den zich om mid­den in het blikveld van de toeschouw­er. Lopend met attribut­en en decor voeren ze onder­tussen hun dialoog gewoon op. En op momenten dat er drastis­ch­er wat moet veran­deren wordt en slechts een korte over­gang gep­land die gepaart gaat met jazz op de achter­grond. Daar­naast wordt vierde muur con­stant ver­bro­ken mid­den in dialo­gen zon­der dat het stoort. Het is werke­lijk een meester­lijke oefen­ing in mise-en-scène en scherp en duidelijk acteer­w­erk. Nor­maal ben ik niet de groot­ste fan van hele sobere voorstellin­gen maar in dit geval betekent less is more ook echt dat. 

‘Rev­o­lu­tion­ary Road’ is een bek­end con­flict goed uit­gevo­erd met humoris­tis­che en zel­fre­flec­tieve aspecten. Tussen alle dra­matiek, droge grap­pen en slin­gerend decor door zul je je gezien voe­len in je alledaagsheid.