Oorspronkelijk gepubliceerd op 23/10/2017 – 9:03 door Arthur Joos
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
“Ti mor ’n pinte wi”, joelt het puistige ventje zijn teerbeminde-voor-één-nacht met krassende stem toe, terwijl hij op de vensterbank van de Twitch steunt. De jongedame veegt met haar sjaal het bier van haar monclervestje. Zwijgend marcheert ze richting Sint-Pietersplein. Een half afgebroken hak ratelt over de kasseien. “Wuk ist? ’t I lik nohma negene?” De jongeman kijkt beteuterd naar zijn leeg bekertje, en keilt het vervolgens op de berg die zich de afgelopen nacht op het trottoir heeft gevormd. Hij sloft terug richting Overpoort. Ik leg mijn ketting terug op de tandwielen en fiets verder de Kalandeberg af, richting de bakker. Ik ben licht geamuseerd, maar voel me vooral enorm gedateerd. Misschien loop ik al te lang aan de unief rond.
“Ti mor ’n pinte wi”
In onze eerste editie van dit academiejaar kon je al lezen dat het aandeel nieuwe studenten dit academiejaar opnieuw met ruim vijf procent gegroeid is. Ook het aantal studenten dat zich eenzaam voelt, zwelt elk jaar aan. Zelfs in tijden van sociale media en overshare. “Ikke? Ieenzoam? Mobanink, ik en bère veel vrinden”, hoor ik de West-Vlaamse tiener een week later in mijn hoofd lallen. Eenzaamheid bij studenten valt natuurlijk niet zo eenduidig te definiëren als eenzaamheid bij ouderen, een problematiek die Brugs burgemeester Landuyt deze zomer aankaartte. Eenzaamheid bij studenten is van een andere aard: zij zijn de precairen van het omringde alleen zijn.
Honderden vrienden op Facebook en duizenden volgers op Instagram, maar wie vertrouw je nog je problemen of je mening toe in een tijdperk van screenshots? Niet alleen de fear of missing out verlamt menig student in zijn of haar keuzevrijheid, ook met de karrevracht aan verwachtingen weet men vaak geen blijf. Als student word je geacht nachten door te trekken, om dan de rest van de dag uit te kateren. Als de invloed van alcohol uitgewerkt is, blijft echter nog een ander soort kater over: die van de relational overstretch. Of hoe het voelt om continu omringd te zijn door honderden, maar slechts voor weinigen écht van je scherm op te kijken.