Redactie in quarantaine

Geen Schampers hamsteren

Toen in maart 2020 het land stil­viel, wer­den de fysieke edi­ties noodged­won­gen ges­taakt. Edi­tie 616 en 618 ver­sch­enen nog op papi­er, maar daar­na verd­ween het papieren boek­je voor het eerst in decen­nia uit de bak­jes. In over­leg met de drukker kromp de oplage van 4000 naar 400 exem­plaren, in een laat­ste poging het papieren num­mer te red­den. Tev­ergeefs: de boek­jes bleven liggen in een ver­lat­en redac­tielokaal. Scham­per schakelde over op dailies zon­der vaste teke­naan­tallen of dead­lines. Pas een paar maan­den lat­er, in sep­tem­ber 2020, ver­sch­enen er opnieuw drie papieren edi­ties. Maar ook die hield­en het niet lang vol. De cam­pus bleef leeg, en met het weg­vallen van de stu­den­ten verd­ween ook de nood aan fysiek druk­w­erk. In plaats van gedruk­te num­mers investeerde Scham­per het vri­jgekomen druk­bud­get in sol­i­dariteit: stu­den­ten­v­erenigin­gen in finan­ciële moeil­ijkhe­den kre­gen ste­un. Het dig­i­tale land­schap was voor­taan de norm.

Scham­per bleef telkens weer inven­tief nabi­jheid creëren, ook wan­neer de afs­tand groot bleef

Social Schamper distancing 

Het wel­bek­ende virus gooide de redac­tiew­erk­ing volledig over­hoop. Redac­tiev­er­gaderin­gen via Zoom ontaard­den al snel in een kako­fonie van door elka­ar pra­tende stem­men en haperende wifi-verbindin­gen. Face­book werd het belan­grijk­ste cen­trum voor inhoudelijke zak­en, ter­wi­jl artikels, verkiezin­gen, ein­dredac­tie en feed­back hun weg von­den via Google Dri­ve en Zoom. De strakke rou­tine van lay-out­avon­den en drukdead­lines maak­te plaats voor een flex­i­belere aan­pak. Toch bleef het redac­tieleven ver­rassend vitaal: verkiezin­gen met meerdere kan­di­dat­en bewezen dat betrokken­heid niet per se fysieke nabi­jheid vereiste. Maar er waren zek­er ook gevol­gen zicht­baar. Het lede­naan­tal zak­te naar een dieptepunt, en nieuwe gezicht­en wer­ven via een scherm bleek logis­cher­wi­jze zow­el lastig als intimiderend.

Redactieleven in lockdown

Meer dan ooit groei­de Scham­per uit tot een onmis­baar bak­en van troost en ver­bon­den­heid, een warm soci­aal en men­taal vangnet in onzekere tij­den. De coör­di­na­toren organ­iseer­den activiteit­en om de afs­tand te over­bruggen: wan­delin­gen in kleine bubbels, virtuele spel­let­je­savon­den met Among Us en ‘manillen’ en zelfs een heuse Pow­er­Point-sessie. Het redac­tielokaal ging maar met mond­jes­maat open, maar de leden von­den elka­ar op ver­rassende plekken. Soms let­ter­lijk: redac­teurs wer­den elka­ars knuffel­con­tact. Online ver­gaderin­gen trans­formeer­den van formele afsprak­en naar sociale uit­laatk­lep­pen, de offi­ciële meet­ings waren kort, maar het naprat­en via Zoom duurde tot diep in de nacht. Men­taal welz­i­jn kreeg een cen­trale plek: artikels mocht­en gerust bli­jven liggen als het even niet ging. Uit een samen­werk­ing met een brouw­er ontstond het ‘Scham­per­bier’, dat een selecte del­e­gatie in de brouw­er­ij mocht proeven – voor velen het eerste cafébe­zoek na maan­den van afzon­der­ing. Of het nu ging om een redac­tie­week­end in de Arden­nen, brain­storm­sessies via Zoom of drankjes die door het raam van het redac­tielokaal wer­den aan­gereikt: Scham­per bleef telkens weer inven­tief nabi­jheid creëren, ook wan­neer de afs­tand groot bleef.

De coro­n­ape­ri­ode dwong Scham­per tot grote veran­derin­gen, maar ver­sterk­te tegelijk de onder­linge ver­bon­den­heid en veerkracht. Waar fysieke bijeenkom­sten wegvie­len, ontston­den nieuwe vor­men van samen­horigheid. Zo bleef Scham­per, ondanks alle beperkin­gen, een warme thuis voor stu­den­ten en een lev­endi­ge stem in een onzekere tijd.