Recensie: You Were Never Really Here

‘You Were Nev­er Real­ly Here’ gri­jpt je bij de keel, stampt je in de maag en laat je wezen­loos achter. Deze nieuwe bek­li­jvende karkater­studie van een film is een door­dachte toevoeg­ing aan Lynne Ram­say’s hyper­gewel­dadi­ge, hartver­scheurende en fout­loze oeu­vre (o.a. ‘We Need To Talk About Kevin’ en ‘Morvern Callar’). Intense flash­backs onthullen een back­sto­ry die de post­trau­ma­tis­che stress en ern­stige psy­chol­o­gis­che afs­tandelijkheid van hoofd­per­son­age Joe Bini (Joaquin Phoenix) verk­laren, maar deze momenten zijn spaarza­am en wor­den met mond­jes­maat vrij gegeven: Ram­say laat de kijk­er jagen op de onthullin­gen en pre­sen­teert verkracht­ing en moord als vluchtige momenten bin­nen een grot­er geheel. De scherpe en soms vroegti­jdi­ge cuts van mon­teur Joe geven enkele keren slechts de insin­u­atie van geweld in plaats van het expli­ci­et te tonen, maar dit komt enkel de bru­tale energie van de film ten goede. Zo eist dit werk een eigen plaats op in het revanchegenre, ook dankz­ij een ijz­er­sterke zwi­jgzame Phoenix die fysiek trans­formeert tot worste­laar en dan ook vecht met zijn inner­lijke demo­nen en een oncon­troleer­bare buiten­wereld. Hoewel de film gelijkenis­sen ver­toont met ‘Dri­ve’, onder meer dankz­ij vele hyp­no­tis­erende en esthetis­che autose­quen­ties, vin­dt Ram­say wél een ziel en menselijkheid achter het per­son­age. Daar­naast brengt Jon­ny Green­wood een schit­terende elek­tro­n­is­che sound­track en ook cin­e­matograaf Thomas Tow­nend over­sti­jgt zichzelf. ‘You Were Nev­er Real­ly Here’ zal zek­er niet ont­breken op de eind­jaar­li­jst­jes van beste films van 2017, en Ram­say ook niet op die van de beste heden­daagse film­mak­ers.