Recensie: The Barefoot Emperor

Deze ver­vol­gfilm op ‘King of the Bel­gians’ opent met Nico­las III (Peter van den Begin) die wordt neergeschoten tij­dens een re-enact­ment van de aanslag op Franz-Fer­di­nand in Sara­je­vo – een mis­com­mu­ni­catie tussen een Waalse offici­er en een Vlaamse sluip­schut­ter. Het overkomt de beste, niet­waar? De rev­o­lu­tie in Bel­gië heeft heel Europa in brand gezet en Nova Europa, een nation­al­is­tis­che nieuwe Europese orde, is in de maak. Van deze rev­o­lu­tie, de sociale onrust en de nieuwe werel­dorde komt echter niets in beeld. De volledi­ge film speelt zich namelijk af in een sana­to­ri­um op een Kroat­isch eiland waar de kon­ing samen met zijn drie medew­erk­ers (Bruno Georis, Lucie Debay en Titus De Voogdt) zijn lot afwacht. Het eiland was ooit eigen­dom van Tito en alle kamers in het sana­to­ri­um kre­gen de naam van bek­ende gas­ten die de Joegoslavis­che dic­ta­tor ooit ontv­ing. De pri­va­cy van de patiën­ten wordt gegaran­deerd door­dat iedereen met de naam van zijn suite wordt aange­spro­ken. Lange wan­delin­gen, High Tea en veel afwacht­en vullen de dagen tot Nico­las, omge­doopt tot ‘Mr. Brezn­jev’, doo­dleuk te horen kri­jgt dat hij de keiz­er van Nova Europa wordt.

Onverk­laarde absur­diteit treedt op de voor­grond in de film, wat in de eerste minuten al blijkt, wan­neer een omroep­ster Che Gue­vara berispt omdat hij te laat is voor zijn aro­mather­a­pie. De sta­tis­che beelden, afs­tandelijke dialoog en over­dadi­ge klassieke muziek creëren een con­stant gevoel van span­ning, zon­der dat er ooit echt iets gebeurt. Zo bli­jft de kijk­er betrokken bij een ver­haal dat absolu­ut geen steek lijkt te houden. Peter Brosens en Jes­si­ca Wood­worth, die samen inston­den voor de regie, het sce­nario en de pro­duc­tie, wer­den daar­bij duidelijk geïn­spireerd door Yor­gos Lan­thi­mos. U weet wel, die van ‘The Lob­ster’ en ‘The Favourite’.

Geef toe, als u aan ‘Bel­gis­che film’ denkt, zijn absur­diteit en afs­tandelijkheid geen ken­merken die meteen bij u opkomen. Het is een ver­adem­ing om een Bel­gis­che pro­duc­tie te zien die niet door­dron­gen is van tragikome­die en iden­titeit­sprob­le­men. Goed, per­son­ages ontwikke­len zich niet echt doorheen de film. En ja, door de te sterke focus op beelden valt het ver­haal soms wat stil. Maar ‘The Bare­foot Emper­or’ toont ambitie en laat zich niet in het ned­erige hok­je plaat­sen waar wij Bel­gen ‑en de Bel­gis­che film bij uit­brei­d­ing- onszelf al te vaak bij voor­baat in wegzetten.

De film slaagt jam­mer genoeg niet alti­jd in zijn opzet. Brosens en Wood­worth proberen stilis­tis­che absur­diteit te com­bineren met te con­crete maatschap­pijkri­tiek. In hun wereld heeft de nation­al­is­tis­che hype over Europa zijn hoogtepunt bereikt en gere­sul­teerd in een nieuw keiz­er­rijk. De aan­klacht tegen het nation­al­isme die ze proberen op te bouwen, zakt in elka­ar omdat de gekke scènes en vlakke per­son­ages weinig inlev­ing van de kijk­er toe­lat­en. De sti­jl van de film en zijn inhoudelijke onder­to­nen bikke­len om diens aan­dacht.

Maar laat u dat niet tegen­houden om dit Bel­gis­che par­elt­je te gaan bek­ijken op Film Fest Gent. De muziek alleen is al de moeite waard. Indi­en u fan bent van wat absur­diteit en sur­re­al­is­tis­che beelden, zal u glim­lachend de cin­e­maza­al ver­lat­en.