Recensie: Teleurdeugd

Een groep Gentse vrien­den kreeg het idee om met gebun­delde kracht­en en volledig eigen mid­de­len een langspeelfilm ineen te stam­p­en en tada, daar was ‘Teleur­deugd’. Deze film over depressie en psy­chis­che stoor­nissen kent Dirk De Wachter als peter van het project. “Ik vrees­de aan­vanke­lijk dat het de zoveel­ste cliché­film over depressie zou wor­den,” bek­ende hij tij­dens de pre­mière, maar dat hij uitein­delijk aan­ge­naam ver­rast was over het resul­taat. Het pub­liek wordt meege­zo­gen in het lev­en van Mar­ius, gespeeld door Tom Gaublomme, een twen­tysome­thing die zijn lev­en niet op poten kri­jgt. Het meege­zo­gen wor­den kan je bij­na let­ter­lijk nemen: vanaf de eerste sec­onde zien we flit­sende, exper­i­mentele scènes – de film start met een waarschuwing voor epilep­siepatiën­ten – die per­fect zijn inner­lijke chao­tis­che lev­en weergeven en wor­den afgewis­seld met trage beelden. Samen met Mar­ius beleven we de evo­lu­tie die hij door­maakt. Soms is de film con­fron­terend door scènes en sit­u­aties waar mensen die niet depressief zijn zich óók in kun­nen herken­nen. Heeft niet iedereen zich al eens een pin­guïn gevoeld die door het lev­en waggelt voor anderen? Voor mensen uit Gent is Teleur­deugd net dat iet­sje leuk­er: de kans bestaat dat je een van de vele acteurs of fig­u­ran­ten herkent – “Huh, ik wist niet dat die kon acteren!” – of de plaat­sen in de film ooit al gepasseerd hebt. Onze prachtige stad wordt er getrouw­er in voorgesteld dan in ‘Bel­gi­ca’. Teleur­deugd is een ode aan Gent en aan de menselijkheid. Een trail­er of een korte beschri­jv­ing van de inhoud doen heel veel af aan de film. Geef de film een kans en je zal zien dat het iets totaal anders is dan wat je ervan verwacht had. Voor­spel­baar is dan ook maar saai, niet?