Recensie: System crasher

In ‘Sys­tem Crash­er’ speelt Hele­na Zen­gel de negen­jarige Ben­ni. Na als baby luiers in het gezicht gedrukt te kri­j­gen, kan ze niet ver­dra­gen dat mensen haar gezicht aan­rak­en. Wan­neer dat toch gebeurt tiert ze en ver­li­est ze alle con­t­role. Ook bij andere prikkels wordt ze kwaad, vaak met vecht­par­ti­jen tot gevolg. Omdat haar mama twee andere jon­gere kinderen en een geweld­dadi­ge vriend heeft, mag Ben­ni niet thuis bli­jven wonen. Na enkele pleeggezin­nen belandt ze in een resem open instellin­gen, waar ze vaak botst met kinderen en opvoed­ers. Die laat­sten zijn rade­loos en benoe­men Ben­ni als ‘onhan­del­baar’, tot een agressi­etrain­er zich bereid toont haar mee te nemen naar een boshut voor ther­a­pie. Daar wordt de relatie tussen de opvoed­er en het kind, waar­tussen een zekere ruimte moet behouden wor­den, afge­tast.

Ben­ni past niet in de hok­jes van de jeugdhulp en dat beseft men. De keuze tussen med­icatie en ther­a­pie dringt zich als­maar meer op en de posi­tie van de moed­er in dit ver­haal bli­jft onduidelijk. Benni’s rustigheid is moeil­ijk te behouden en een klare oploss­ing kan nie­mand bieden. Nora Fin­gschei­dt, regis­seur van deze film, is er dan ook in ges­laagd om deze prob­lematiek duidelijk in beeld te bren­gen. Hoewel het woord ‘onhan­del­baar’ niet volledig onterecht is bij Ben­ni, laat ze zien hoe Ben­ni de zak­en beleeft. Waar velen een strenge en repressieve aan­pak zouden bepleit­en, plaatst zij het kind in een zach­taardi­ge, maar toch wan­hopige omgev­ing. Hele­na Zen­gel zet in haar rol van Ben­ni een fenom­e­nale acteer­presta­tie neer. Hierin heeft ze, samen met regis­seur en opvoed­ers, dan ook erg duidelijk gemaakt dat er meer out of the box gedacht zal moeten wor­den in de bij­zon­dere jeugdzorg.

Met felle kleuren en dynamisch cam­er­aw­erk dat vlot Benni’s wegloop­pogin­gen vol­gt, is de film ook inzage beelden ges­laagd. Enkele opeen­vol­gin­gen met vage beelden en gelu­iden onder­s­te­un­den Benni’s episodes, telkens ze prik­jes met kalmer­ingsmid­del kreeg.

‘Sys­tem Crash­er’ is de Duitse inzend­ing voor de inter­na­tionale cat­e­gorie van de Oscars. Deze film is zek­er een kan­sheb­ber, aangezien het aanzet tot reflec­tie en het best spraak­mak­end is. Een beeldelijk enter­tainende film, waar­van het ver­haal achter­af niet al te duidelijk meer is.