Recensie: ‘Rome: Total War’

‘Rome: Total War’ is een pre­his­torisch spel, in game­ter­men dan toch. Toen het uitk­wam in 2004 won het een hele­boel pri­jzen, werd het alom geprezen en uitein­delijk werd het de moed­er aller strate­giespellen. Deze dino bli­jft won­der­wel meer dan een decen­ni­um lat­er zon­der al te veel moeite overeind.

Op de kaart, op de kaart

Waar te begin­nen? ‘Rome: Total War’ vol­gt het vaste stramien van de Total War-fran­chise. De cam­paign map omvat heel Europa, Noord-Afri­ka en delen van het Mid­den-Oost­en en je hebt een bat­tle map die veran­dert naarge­lang je posi­tie op de grote kaart. Voor de cam­pagne is er keuze uit een groot aan­bod van ver­schil­lende lan­den om mee te spe­len. Zo kan je kiezen uit drie ver­schil­lende Romeinse clans, gigan­tis­che Mid­den-Oost­erse rijken en piet­lut­tige Ger­maanse stam­men. The choice is yours, maar als die keuze niet de glo­rieuze Romeinen is, dan ben je een bar­baar. Tij­dens de cam­pagne is het dan de bedoel­ing dat je via diplo­matie en veld­sla­gen je gebieden uit­brei­dt om zo de wereld te verov­eren.

Het doel lijkt dus sim­pel, maar het is uitda­gen­der dan de beschri­jv­ing laat uitschi­j­nen. Voor verover­ingstocht­en zijn leg­ers nodig. Maar die leg­ers kosten geld, enorm veel geld, want de beste en plezantste troepen zijn natu­urlijk het duurst. Bran­dende varkens of oor­log­so­lifan­ten, iemand? Iets wat ook een belan­grijke rol speelt in ‘Rome: Total War’ is bevolk­ings­g­rootte, die bepaalt hoeveel troepen je kan rekruteren in een bepaald gebied. Dat werd spi­jtig genoeg uit lat­ere iter­aties van Total War geschrapt. Nog iets leuks aan het sys­teem met pop­u­latie, is de keuze wat ermee te doen als bij het innemen van een vijandi­ge stad. Uitroeien is uit­er­aard alti­jd het juiste antwo­ord, a geno­cide a day keeps the rev­o­lu­tions away. Luis­tert u mee, Lodewijk XVI?

Varkens, olifanten en paarden

Toch neemt dit empire man­age­ment maar de helft van het spel in. Het groot­ste deel van je tijd zal je spenderen aan het uitvecht­en van virtuele veld­sla­gen. Dit is het uit­gelezen moment om je tac­tis­che meester­brein ein­delijk te ont­plooien en Alexan­der de Grote een poep­je te lat­en ruiken. In gigan­tis­che slagvelden stel je je leg­er op en stu­ur je de ver­schil­lende bataljons aan. Jam­mer genoeg is het ook hier waar de leefti­jd van de game echt zicht­baar wordt. Graph­ics om van te huilen, ani­maties waar zelfs ‘Minecraft’ zich voor zou schamen en een kleuren­palet waar­van regen­bo­gen depressies zouden kri­j­gen. Toch zit de game­play nog steeds snor. Bij elke charge van de cav­a­lerie voel je de grond gewoon dav­eren. Het zien van een olifant doet je op het pun­t­je van je stoel zit­ten en het tevre­den supe­ri­or­iteits­gevoel als je een grot­er leg­er ver­slaat is iets wat je bij weinig andere games ervaart.

Ani­maties waar­voor zelfs ‘Minecraft’ zich voor zou schamen en een kleuren­palet waar­van regen­bo­gen depressies kri­j­gen

Een goede game com­bi­neert natu­urlijk span­ning en ontspan­ning. Ook daar kan ‘Rome: Total War’ je bij helpen. Ga naar ‘cus­tom bat­tle’ en selecteer een brug over een riv­i­er als locatie. Rekru­teer dan een Griekse falanx, geef de vijand enkel lichte cav­a­lerie. Plaats ver­vol­gens de falanx vlak voor de brug. Leun ten slotte achterover en ontspan.

‘Rome: Total War’ is en bli­jft een juweelt­je. Ja, er zijn teko­rtkomin­gen en ja, het verbleekt naast zijn tech­nis­che sterkere opvol­gers en ja, de enige reden waarom we dit schri­jven is nos­tal­gie, maar toch ver­di­ent dit spel het om gespeeld te wor­den. Al is het alleen maar om te zien hoe een goede strate­g­ie­game eruitzi­et.

Ceterum cense­mus Carthaginem esse delen­dam.