Recensie: Q‑Force

Steve Mary­weath­er is de beste geheime agent in zijn oplei­d­ing. Omdat hij echter open­lijk homosek­sueel is − en dit niet past bin­nen de het­ero­nor­matieve Amerikaanse geheime dienst − kri­jgt hij onbe­nul­lige cas­es toegewezen, in tegen­stelling tot zijn leeghoofdi­ge het­e­ro­col­le­ga Buck die Wash­ing­ton DC mag red­den en zelfs de pres­i­dent mag ont­moeten. Steve bli­jft niet bij de pakken zit­ten en vormt een team van under­dogs die samen heimelijk span­nende missies oplossen. Deze gekke bende bestaat uit­slui­tend uit gestereo­type­erde homo’s en les­bi­ennes, en ze zijn één voor één om ver­liefd op te wor­den.

Deze ani­matieserie beschri­jft zichzelf als ‘by queer peo­ple, for queer peo­ple’ en lacht zow­el met homo’s als het­ero’s. Het ref­er­eert op speelse wijze aan homo­cul­tu­ur zoals in de aflev­erin­gen ‘Back­ache Moun­tain’ en ‘Europe­Vi­sion’ − respec­tievelijk de ‘Broke­back Moun­tain’ van de Aldi en een par­o­die op ieders favori­ete zang­wed­stri­jd: het Euro­vi­sion­songfes­ti­val.

Q‑Force kreeg van Rot­ten Toma­toes een magere score van 29 %, maar sco­orde bij het pub­liek wel beter met bij­na 80 %. Bij Q‑Force moet je geen intel­lectuele intriges of diepzin­nige plotli­j­nen verwacht­en, maar wel een grap­pige en sexy ani­matieserie die graag flirt met stereo­typen.