Recensie: One More Time With Feeling

In ‘One More Time With Feel­ing’ vertelt regis­seur Andrew Dominik in fascinerende zwartwit cin­e­matografie over het mak­en van Nick Caves nieuw­ste album, ‘The Skele­ton Tree’. Vorig jaar stierf diens vijf­tien­jarige zoon een plotse dood. Geen vaar­welpe­ri­ode. Geen emo­tionele cathar­sis. “Het ene moment leefde Arthur, het andere was hij weg.” Het ene moment was Cave zichzelf, het andere moment iemand anders. Hij komt nog steeds beheerst en ver­fi­jnd over, maar het gewicht van zijn ver­lies duwt op zijn schoud­ers en op de zakken onder zijn ogen. In een diepe voice-over geeft hij zijn inner­lijke reflec­tie weer. Donker en citeer­baar. Cave zegt zelf dat The Skele­ton Tree niet per­fect is afgew­erkt zoals zijn gewoonte is. Hij vin­dt noodza­ak in de imper­fec­ties. Die zit­ten ook in de film door de out of focus shots en weg­val­lende audio maar ook deze dra­gen dankz­ij Dominiks regie bij tot het geheel. Tij­dens het grote begin­deel wringt “het trau­ma” zich tussen elke sec­onde in en lijkt elke blik, elke voor het ongeval geschreven stuk­je lyrics sym­bol­isch. Arthur is een onzicht­bare aan­wezigheid en kleurt alle sub­tekst. Cave vergelijkt zijn rouw met een rub­beren elastiek: hoe ver je ook probeert weg te ger­ak­en, je wordt teruggetrokken. Dan zegt zijn vrouw Suzan ein­delijk de naam van hun zoon luidop: Arthur. Heel de cin­e­maza­al houdt col­lec­tief de adem in wan­neer Cave en Susie op cam­era net niet in elka­ar kruime­len. De film begint wel door de kijk­er te wijzen op de fic­tion­aliteit van het medi­um. Maar lat­er verk­laart Cave dit door te zeggen dat hij elke uit­leg bull­shit vin­dt. Dat zijn ver­lies zo groot is dat zijn taal de realiteit faalt. Woor­den zijn zijn lev­en maar nu zijn er te weinig. De taal is op.