Recensie: Official Secrets


"I do not gather intelligence so that the government can lie to the British people." Het verhaal van Katharine Gun, klokkenluider bij de Britse inlichtingendienst, over morele verontwaardiging en de teloorgang van de waarheid.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 16/02/2020 – 14:36 door Nathan Laroy

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

‘Offi­cial Secrets’ ver­filmt het waarge­beurde ver­haal van Katharine Gun, werkza­am in GCHQ (een Britse inlichtin­gen­di­enst, red.) net voor de invasie van Irak in 2003. Zij wordt ged­won­gen om te kiezen tussen haar eigen over­heid bescher­men, of de waarheid bloot­leggen voor het Britse volk en de wereld. Ze besluit een topge­heime NSA-memo door te spe­len aan een vriendin met ken­nis­sen in de jour­nal­istieke wereld en overtreedt hier­mee de Offi­cial Secrets Act. Deze wet waar­borgt de staatsvei­ligheid wan­neer indi­viduen door hun werk in con­tact komen met topge­heime infor­matie en deze zouden kun­nen lekken. De memo in kwest­ie legde een ille­gale spi­onage­samen­werk­ing bloot tussen de Britse en Amerikaanse regering tegen leden van de VN-Vei­lighei­d­sraad: men tra­chtte min­der machtige leden te chanteren om een stem­ming te forceren en een res­o­lu­tie te fab­riceren om Irak bin­nen te kun­nen vallen.

De film lei­dt de kijk­er doorheen het poli­tieke kluwen, de emo­tionele tur­bu­len­tie en de rechtza­ak die vol­gde op de overtred­ing van de Offi­cial Secrets Act. Gavin Hood nam de regie op zich en bewi­jst dat zijn vorige film, ‘Eye in the Sky’, geen een­ma­lig schot in de roos was. Met deze nieuwe thriller weet hij vanaf de open­ingss­cène de kijk­ers te intrigeren en op het pun­t­je van de stoel te bren­gen voor een kleine twee uur, die een stuk langer aan­voelt. Het ver­haal zelf is ruim gedoc­u­menteerd en wijd en zijd bek­end, maar voor zij die van toeten noch blazen wis­ten, tra­cht de film op een begri­jpelijke manier iedereen door het jar­gon van de inlichtin­gen­di­en­sten te lood­sen en de poli­tieke fran­jes weg te halen. Op die manier komt de kern van de film naar voren: een vrouw die de moed had om op te bok­sen tegen de diepge­wortelde macht van haar eigen over­heid. Een vrouw die gepest werd door haar eigen staat, die haar geïm­mi­greerde, Koerdis­che man tegen haar gebruik­te onder het mom van een onder­zoek naar rad­i­calis­er­ing en repa­triëring. Een vrouw die wou aan­to­nen dat de over­heid er is om haar volk te bescher­men, niet om het voor te liegen. Een moraliteitsver­haal voor de eenen­twintig­ste eeuw, zo wordt het gepos­tuleerd. In tij­den van fake news is het rel­e­van­ter dan ooit.

Een moraliteitsver­haal voor de eenen­twintig­ste eeuw

Keira Knight­ley en Matt Smith schit­teren in hun hoof­drollen en u zal blij ver­rast zijn om ook Ralph Fiennes zijn tal­ent te zien ten­toon­sprei­den. Voor de ‘Game of Thrones’-fans is een onverwachte cameo, wiens naam hier niet genoemd zal wor­den, een leuk extraat­je. Naast het verwachte exquise acteer­tal­ent en cin­e­matografie, wist men ook met de sound­track een toegevoegde waarde te creëren die van tijd tot tijd wel wat kip­pen­v­el teweeg­brengt. De film zelf trekt jam­mer genoeg niet de mas­sa die het ver­di­ent. Een kijk­je nemen in je lokale cin­e­ma is dus een must!