Recensie: My Salinger Year

‘My Salinger Year’ ver­baast niet en ver­won­dert nog min­der. Het ver­haal leest als een neolib­er­aal suc­cessprook­je, het idioom van getor­menteerde schri­jvers en boekverkop­ers wordt gretig uit­ge­buit. Een Berke­ley-stu­dente, Joan­na, belandt in New York, laat haar oude lev­en los en stort zich in het plaat­selijk schri­jversm­i­lieu. Ze wordt moeit­eloos aangenomen bij een lit­erair agentschap dat onder andere J.D. Salinger verte­gen­wo­ordigt. Onder­tussen gaat ze met haar nieuwe geliefde Don naar poëzieav­on­den en lit­eraire feestjes. Deze New Yorkse lev­enssti­jl is the Amer­i­can Dream voor hoogopgelei­de hip­sters!

Op een sound­track door Sybille Baier en Claude Debussy ontrolt zich deze com­ing-of-age, zon­der wrev­el. ‘My Salinger Year’ is een film keurig als de bloes­jes van het hoofd­per­son­age. De visuele keuzes zijn glad, de dialo­gen nét-niet-spitsvondig, de acteer­presta­ties wat lauwt­jes. Uit­er­aard komt er een liefdesver­haal aan te pas, maar dat is opval­lend slecht uit­gew­erkt en heeft zijn cli­max tij­dens de vreemd­ste scène van de film. Opeens wordt er in de inkomhal van The Wal­dorf, een lux­ueus en beroemd hotel in cen­trum New York, een wals geplaceerd door het liefdespaar in kwest­ie en leek het alsof de film plots via een vreemde mon­tage was getrans­formeerd in een live­ac­tion ver­sie van Asse­poester. 

De film is verder ook door­spekt met scènes die de accept­abele melighei­ds­grens onge­ge­neerd overtre­den. ‘My Salinger Year’ is niet geschikt voor cyn­i­ci: dergelijke films zijn de reden dat bit­tere mensen je toes­nauwen dat ‘het lev­en niet is zoals in de films’. Want wonen in een dure groot­stad vereist geld en priv­i­leges. Het riedelt­je ‘hard werk, tal­ent en je raakt er’ heeft zijn glo­rieda­gen achter zich en Salinger die zich laat ont­vallen dat Joan­na ‘moet bli­jven schri­jven’, ter­wi­jl hij nooit iets van haar heeft gelezen, voelt een beet­je waarde­loos aan.

Toch is ‘My Salinger Year’ goed in zijn genre: moeit­eloos kijk­plezi­er, relatief goed opge­bouwd, geschikt voor escapisme en troost­zoek­ers. Maar verder dan een hoek­je op Net­flix zal het waarschi­jn­lijk niet rak­en. Knus in de cat­e­gorie van win­ter­films, lustig aangek­likt door tieners met een schri­jvers­d­room, zo geschied­de ‘My Salinger Year’. Het doet niets fout, het doet vooral betrekke­lijk weinig.