Recensie: Judy

In Rupert Goolds fil­madap­tatie van ‘The End of the Rain­bow’, een toneel­stuk van Peter Quil­ter, zien we Renée Zell­weger schit­teren als Judy Gar­land, tij­dens een min­der schit­terende peri­ode in haar lev­en. Wan­neer Judy 47 is, wil ze niets liev­er dan gewoon een behoor­lijke moed­er zijn voor haar twee jong­ste kinderen. Een alles­be­halve sta­biele car­rière heeft er echter voor gezorgd dat ze ner­gens nog terecht kan met haar tal­ent om haar brood te ver­di­enen. Enkel in Lon­den zijn ze nog steeds gek op haar en met pijn in het hart laat ze haar kinderen achter om daar een reeks voorstellin­gen gevuld met haar groot­ste hits aaneen te rij­gen. Meestal zijn die een groot suc­ces, maar soms neemt Judy’s ongeluk de boven­hand en valt de show in duigen. We vol­gen haar tijd in Lon­den ter­wi­jl zij op zoek gaat naar wat het gapende gat in haar hart kan vullen: een nieuwe echtgenoot, pillen of gewoon wat menselijk con­tact.

Meteen een waardeo­ordeel: de film is goed. Of eerder, de film is mid­del­matig, maar de acteer­presta­tie van Zell­weger is fenom­e­naal en trekt veel recht. Je merkt dat de actrice elke sec­onde van de film bezig is met een zo authen­tiek mogelijke ver­tolk­ing van haar per­son­age. Wan­neer ze spreekt, is elke beweg­ing van een spi­er in haar gezicht een bewuste keuze. Haar lichaamshoud­ing en manier van wan­de­len, alles is door­dacht. Ele­gant is ze niet en ze zit vol ver­twi­jfel­ing en ver­moei­d­heid. Behalve wan­neer ze op het podi­um komt, want dan ont­popt Judy als een vlin­der uit haar cocon. Dat is ook wan­neer Zell­weger volledig onherken­baar wordt: plots is dit geen biopic meer, maar heb je echt Judy Gar­land voor je op het scherm. Wan­neer Judy op het podi­um staat, ervaar je enter­tain­ment zoals mensen in de glam­oureuze schouw­bur­gen haar in lev­en­den lijve hebben ervaren. Het is opzwepend, het is innemend. Maar nog sterk­er is het diepe dal nadat ze alles van zichzelf heeft gegeven. Het is een hartver­scheurend con­trast en als kijk­er wil je niets liev­er dan haar al je medeleven geven ter­wi­jl ze naar de drank en pillen gri­jpt.

Renee Zell­weger is verbluffend als Judy Gar­land

Helaas zijn er ook een aan­tal manke­menten in het script. Om te begin­nen met de romance tussen Judy en haar vijfde echtgenoot Mick­ey Deans, niet al te best ver­tolkt door Finn Wit­trock. Uit­er­aard hebben hun liefdes­perike­len echt plaats­gevon­den, maar ze komen in de film dis­pro­por­tion­eel naar voren. Het is alsof Tom Edge, die het script ver­zorgde, dacht dat een film die gaat over het lev­en van een vrouw niet kan sla­gen zon­der een paar melige liefdess­cènes. Niets is min­der waar: elke keer Mick­ey te veel naar de voor­grond wordt geduwd, wordt het irri­tant. Judy kon best zon­der een man in haar lev­en, deze film had dat ook gekund.

Ook het aan­tal flash­backs naar de jonge Judy had wat afges­lankt mogen wor­den. Ze hebben in de film slechts één doel, namelijk tonen dat de wereld­ster van kinds­been af wordt uit­ge­buit voor het enter­tain­ment van anderen en nooit een rustig en nor­maal lev­en heeft gek­end. Mooi en tri­es­tig, dat wel, maar het ligt er vingerdik op. Had Edge gekozen voor wat meer sub­tiele ver­wi­jzin­gen naar de afwezige kinder­ti­jd van Gar­land in plaats van ze in beelden te tonen, was het des te rauw­er overgekomen.

Meer aan­dacht had daar­ente­gen mogen gaan naar assis­tente Ros­alyn Wilder (Jessie Buck­ley). Anders dan Wit­trock speelt Buck­ley wél over­tu­igend. Wilder kri­jgt een inkijk in het gebro­ken hart van Judy Gar­land, maar kan als assis­tente de afs­tand met haar baas nooit over­bruggen. Een heel inter­es­sante dynamiek waar emo­tion­eel nog veel inzat en die beter uit­ge­speeld kon wor­den. Tja, twee vrouwen in een com­plexe vriend­schap­sre­latie, dat zal wel nooit aanslaan zek­er?

Het mid­del­matige script is een gemiste kans, want het een­zame en droe­vige lev­en van Judy Gar­land had diep­gaan­der en met meer kleur verteld kun­nen wor­den. Gelukkig is er Renée Zell­weger, die je met haar Oscar­waardi­ge presta­tie niet onberoerd in de cin­e­maza­al achter­laat.