Recensie: Harnas van hansaplast

‘Heeft u echt kinder­porno verkocht?’ Die oprechte vraag werd Char­lotte Mut­saers gesteld naar aan­lei­d­ing van haar nieuw­ste boek ‘Har­nas van Hansaplast’ dat ver­scheen bij de Ams­ter­damse uit­gev­er­ij Das Mag. Enkele col­le­gaschri­jvers stapten zelfs met de roman­pas­sage over kinder­porno naar de poli­tie. Het moge duidelijk zijn dat Mut­saers in haar nieuw­ste worp weer de gren­zen tussen fic­tie en realiteit opblaast. Ver­war­ring troef, maar laat dat net de kracht van haar ver­halen zijn. ‘Har­nas van Hansaplast’ is een zeer vin­tage Mut­saers: een ver­stren­geling van ker­st­mistafer­e­len, een gitzwarte moed­er-dochter­re­latie, en een liefde voor het aber­rante. Zo wordt de broer van het ik-per­son­age dood – zon­der broek, en omringd met stapels porno – teruggevon­den in het oud­er­lijke huis aan de mondaine Utrech­ste Nieuwe­gracht. De twee overbli­jvende zussen proberen te recon­strueren hoe het zo ver is kun­nen komen met hun broer, Barend, die moed­erziel alleen leefde. Het wordt onver­mi­jdelijk ook een zoek­tocht naar hun eigen herin­ner­ing van de plek die als tijd­scap­sule gestold is. Idem dito voor de kavi­aar en andere feestelijke hap­jes in de ijskast. De fam­i­liekro­niek zou heel cliché­matig kun­nen uit­draaien, ware het niet dat Mut­saers erin slaagt om heel afs­tandelijk én tegelijk liefde­vol naar haar eigen fam­i­lie te kijken. Kamer na kamer wordt tot in de vezels gedis­secteerd: de twee lev­ensechte portret­ten van hun oud­ers wor­den zon­der ver­pinken doorverkocht, maar bij het vin­den van de strip­col­lec­tie besef­fen de zussen dat ze toch niet zo erg ver­schilden van Barend.