Recensie: Grave

We mak­en ken­nis met Jus­tine (Garance Mar­il­li­er), een brave, onschuldige eerste­jaarsstu­dente Dieren­ge­neeskunde en hard­core veg­e­tar­iër. Dat laat­ste duurt tot het moment dat ze tij­dens de beruchte ont­groen­ing ged­won­gen wordt om een rauw koni­j­nen­niert­je te eten. Dat wekt ongek­ende vle­selijke lus­ten op bij Jus­tine, en dat mag u gerust let­ter­lijk nemen. Niet alleen ontluiken er sek­suele begeertes bij de maagdelijke Jus­tine, verder heeft ze ook een onbed­wing­baar ver­lan­gen naar vlees. Aan­vanke­lijk stilt ze haar honger door mid­del van meegesmokkelde ham­burg­ers en nachtelijke pita-escapades,  maar wan­neer haar zus haar eigen vinger eraf knipt (enter the hor­ror), wordt Jus­tine gecon­fron­teerd met de kan­ni­baal in zichzelf.

Dat is het begin van een bloed­stol­lende hor­ror­trip, waarin Ducour­nau er meester­lijk in slaagt om alle tra­di­tionele hor­ror­filmele­menten te betrekken en toch bij­zon­der orig­i­neel te zijn. Het open einde dat je de stu­ipen op het lijf jaagt, de drama­tis­che orgel­muziek en de liters bloed geven ‘Grave’ de sfeer van een klassiek­er, ter­wi­jl het inruilen van sug­gestieve span­ning voor expli­ci­ete action shots op klaar­lichte dag en de ake­lig esthetis­che manier van fil­men bewi­jzen dat een hor­ror­film ook bloed­mooi kan zijn. De com­bi­natie van het mys­terieuze, sen­suele Frans en de dier­lijke driften mak­en de bevreem­dende ervar­ing com­pleet. ‘Grave’ is goor. Goor maar graaf.