Recensie: Girl

De film opent met een scène waarin Lara net gaat­jes in haar oren heeft geprikt. Haar vad­er reageert ver­bol­gen, maar zij vin­dt het meer dan logisch: “Ik wou gewoon gaat­jes.” Het toont dat ze niet terugschrikt voor de pijn, niet voor de pijn die zal vol­gen bij het bal­let of voor wat nog te wacht­en staat. Er wordt onmid­del­lijk een duidelijk beeld geschetst van wie Lara is.

De cam­era laat haar geen sec­onde los, wat de kijk­er zeer dicht brengt in haar emo­tionele wereld. Het zorgt ervoor dat onze gedacht­en bij haar, en alleen bij haar bli­jven. Het hoofd­per­son­age wordt ver­tolkt door de ongelofe­lijk tal­entvolle Vic­tor Pol­ster. We zien haar stri­jd naar het wor­den van een vrouw, zow­el men­taal als fysiek. De film geeft een enorm sterke en con­fron­terende weer­gave van alles wat de jonge tiener meemaakt op haar pad naar het lichaam dat overeen­stemt met wie ze van­bin­nen werke­lijk is. De grote stap­pen, maar ook de kleine din­gen die zo veel meer doen dan je zou denken. De ervarin­gen van haar vad­er en kleine broert­je Milo wor­den eve­neens mag­ni­fiek weergegeven door hun respec­tievelijke acteurs. De liefde die ze voor hun dochter en zus voe­len, uit zich in de moeite die ze doen om haar te helpen en te begri­jpen.

Door­dat haar gezin zo’n enorme ste­un en toev­er­laat is, toont de film nog meer hoe zwaar het lev­en van een trans­gen­der in over­gang is. Hoeveel emoties en moeil­ijkhe­den ze ondanks haar liefde­volle vad­er en inten­sieve psy­chol­o­gis­che begelei­d­ing toch met niets of nie­mand kan delen, is zeer aan­gri­jpend. Hoewel de cam­era zo goed als niet afwijkt van het hoofd­per­son­age, is de film alles­be­halve een­tonig. Het enorm sterke acteer­w­erk en de intrigerende blik van hoofd­per­son­age Lara verve­len geen sec­onde, ten­z­ij je niet het type bent voor de stan­daard trage en lang­dr­a­di­ge Bel­gis­che film uit­er­aard, maar zelfs dan zal dit exem­plaar je nog gro­ten­deels kun­nen over­tu­igen.