Recensie: Cabane

Com­pag­nie Cecil­ia brengt een goede mix absur­diteit, ruzie en droge humor naar de the­ater­planken met hun nieuwe pro­duc­tie ‘Cabane’. In het the­ater­stuk spe­len twee broers en een iet­wat (lees: heel erg) energieke kam­er­aad in een land­schap bestaande uit kar­ton­nen bomen. Bek­ende acteurs Titus de Voogdt, Joris Hes­sels en Robrecht Van­den Thoren halen het meeste uit dit sobere decor en schit­teren op hun eigen manier; de Voogdt in zijn overge­con­troleerde per­sona, awk­ward Van­den Thoren en de spot­lights opeisende Hes­sels. Voor­namelijk die laat­ste maak­ten regis­seur Tom Dupont en auteur Jeroen The­unis­sen uiterst aan­wezig, ter­wi­jl de andere per­son­ages een duidelijk meer onder­s­te­unende en min­der diepe rol kre­gen. Met zijn druk­doener­ij en ner­vositeit probeert Hes­sels wan­hopig elke cen­timer van het podi­um en elk gaat­je in de tijd te vullen, uit angst om anders hele­maal te verd­wi­j­nen. Hij is een ver­lat­en kind dat nog steeds oud­er­lijke aan­dacht nodig heeft en hoewel er bij­tende humor in het stuk zit, is er zoals in elk stuk van Dupont een warme menselijkheid te vin­den. Een echt ver­haal lijkt er niet in te zit­ten en het stuk doet eerder als een momen­top­name met veel reflec­tie aan. Gelukkig trekken de drie getal­en­teerde acteurs het pub­liek toch mee, al tas­ten ze nooit de poten­tiële duis­tere kan­t­jes af, wat een beet­je spi­jtig is.