Recensie: ‘Annihilation’

Iedereen weet dat je geen Net­flix-abon­nement moet nemen voor de films, maar voor de series. En voor de doc­u­men­taires, als je net als ik niet zo pop­u­lair bent in de Over­poort. Dat weer­houdt de stream­ing-gigant er nog niet van om elke maand een hele hoop nieuwe probeersels los te lat­en op hun abon­nees: van road­trips die door Sele­na Gomez wor­den gedom­i­neerd tot vreemde rasse­nal­le­gorieën die zwarten vergelijken met trollen. Heel af en toe zit er echter ook eens een film tussen die over­al de hemel in geprezen wordt. Het recentste voor­beeld daar­van is de nieuwe sci­fi-film met Natal­ie Port­man: ‘Anni­hi­la­tion’.

Het is het best naar de film te kijken zon­der te weten waarover die zal gaan. Anders loop je het gevaar beïn­vloed te rak­en door een van de vele analy­ses en inter­pre­taties die je online vin­dt. De film draait immers om zijn eigen mys­terie. Dat is wel aan­ge­naam als je ervan houdt films in elka­ar te puzze­len. Kijk je liev­er om even de herse­nen uit te schake­len, bli­jf dan weg van deze psy­che­delis­che puzzel. Ikzelf heb het gevoel dat de film zich probeert te ver­stop­pen achter dat ver­war­rende kad­er. Veel scènes lijken erg willekeurig, de meeste vra­gen wor­den nooit beant­wo­ord en hoe meer ik zoek naar een bood­schap, hoe duidelijk­er het me wordt dat de regis­seur weinig tot niets te vertellen heeft. ‘Anni­hi­la­tion’ komt het best tot uit­ing als je na afloop met een hoop vrien­den dis­cussieert over wat je eigen­lijk gezien hebt, al zullen de resul­tat­en je wellicht teleurstellen.